Voorspel

Hij nam een slok van zijn bier en keek haar vragend aan. Tijdens hun gesprekken op Tinder verzachtte ze haar absurde gevoel voor humor vaak met een smiley of andere emoticon, maar in levenden lijve kon hij haar gezichtsuitdrukking niet peilen.

    ‘Eerst ik en dan jij,’ zei ze nog een keer en ze ging met haar tong langs haar lippen. De leren bank kraakte toen hij overeind kwam. Ze omklemde zijn arm en trok hem zachtjes omlaag. ‘Niet zo nerveus, Bram. Ontspan en geniet. Het doet geen pijn.’ Haar kleine appartement voelde niet meer knus, maar benauwd.

    Hoezo ben je toen naar huis gegaan? Gast, jij spoort niet. Dit was jouw kans, man. De reacties van zijn vrienden lieten zich eenvoudig voorspellen.

    ‘Tuurlijk joh, weet ik toch. Begin maar,’ zei Bram.

    Hij dronk het flesje in één teug leeg en leunde weer achterover.

    Ilse pakte de revolver van het salontafeltje, zette de loop tegen haar hoofd en haalde de trekker over. Klik. Ze begon te grinniken en drukte nogmaals af. Klik.

    De tranen rolden over haar wangen en ze lachte zo hard dat de bank ervan schudde. ‘Oh geweldig, dat gezicht van jou.’

    Bram hapte naar adem, pakte het wapen aan en zette het tegen zijn slaap.

    Klik.

    Hij vertrok zijn mond in een grimas.

    Klik. Klik. Nu schaterde hij het uit. ‘Dit is pas voorspel.’

    Haar hand gleed via zijn been omhoog.

    ‘Nog een laatste keer en dan trek ik iets uit,’ zei Ilse en ze kreunde.

    Bam!