Vandaag is zo'n dag

Vandaag is zo'n dag

Vandaag is zo'n dag

Laatst, op een zonnige ochtend, dronk ik thee bij mijn favoriete koffietentje in de stad, op de bovenverdieping ingericht als huiskamer, aan een tafel met een laatje. Vroeger hadden wij ook precies zo'n tafel met een laatje middenonder het tafelblad en daar zaten altijd heel veel sleutels in. Van ons eigen huis, de garage, en van de buren. Ik heb altijd de onbeleefde gewoonte gehad om, als ik in een publieke ruimte ben, in de laatjes van tafels te kijken of er ook daadwerkelijk iets inzit, of dat de opbergdelen van de meubelstukken er alleen maar voor de sier zijn. Het is dan wel aangekleed als woonkamer, maar het is het toch nooit helemaal, omdat er niet echt mensen in wonen, en er elke dag weer andere voorbijgangers hun billen warmen aan dezelfde stoelen. Mijn nieuwsgierigheid won ook dit keer weer, en ik opende het laatje. En ik was erg blij dat ik dat deed, want ik vond vellen papier volgeschreven met stukjes tekst van mensen die op een dag in het verleden op dezelfde plek zaten, en misschien ook wel muntthee dronken, net als ik deed op dat precieze moment. Een voorganger die op een dag die zich nu in het verleden bevindt, aan hetzelfde tafeltje zat, schreef: 'Vandaag ruikt het naar zomer. We eten ons misselijk aan vrijheid en koekjes. Een dichter zei; geluk is een moment dat een eeuwigheid wil zijn. Vandaag is zo’n dag. Veel geluk', en het had niet beter bij de dag kunnen passen.