Het begin

CARPA 3521

Het begin

Miljoenen mensen weten hoe dit verhaal eindigt. Slechts vier beseften hoe het daadwerkelijk begon.

Nu, een half jaar later, is de media-aandacht verflauwd. De doden zijn begraven, de vermisten geteld. Met Hollandse veerkracht werken mensen dag en nacht om de schade te herstellen. De littekens blijven, in lijf en ziel en landschap.

Mijn uitgever vroeg me of ik het verhaal wilde schrijven van het spel dat Nederland veranderd heeft. Ik heb lang getwijfeld. Nog elke dag voel ik de pijn en het gemis. Liever verstop ik mij in de fantasie van een kinderboek. Dat ik dit boek nu schrijf, is om de onbekende helden te eren.

De dobbelstenen rolden al voordat de omstandigheden mij tot een spil maakten, voordat slachtoffers daders werden, en denkers doeners.

De eerste spelers deden gretig hun zetten, onschuldig nog, onwetend van het feit dat ze pionnen waren in een dodelijk spel.

 

U kunt zich misschien de avond herinneren waarop de vissen verschenen. Maar die avond was niet het begin. Dat lag zes weken eerder, op een regenachtige eerste novemberdag.


><> ><> ><> ><> ><>

Degene die zichzelf het meesterbrein noemde hield zijn wijsvinger boven het toetsenbord. ‘Dat is het dan, ons spinnenweb.’
‘Geen web,’ zei de ander. Hij keek naar de afbeelding op het scherm. ‘Het is een net. En wij zijn de vissers.’
‘Het is een fuik,’ zei de vrouw. ‘Wie er naar binnen zwemt, komt er nooit meer uit.’
De vierde zei niets. Hij keek naar de andere drie en vroeg zich af of hij visser was, of vis.
‘Dan wens ik ons een goede vangst,’ zei de eerste, en hij drukte op de entertoets.

De avond van de vissen