Proloog

De Beslissing

Proloog

Genietend van de warme zomerbries sluit ik even mijn ogen. Met mijn handen houd ik de reling van het balkon vast en in de verte hoor ik het water van de rivier stromen. Ik open mijn ogen weer om de prachtige lucht te bewonderen. De ondergaande zon geeft de lucht geweldige kleuren. Het is alsof ik op vakantie ben in mijn eigen huis als ik zo naar die lucht kijk.

Met een trotse lach kijk ik naar rechts, waar de vlag kalm met de wind meewaait. Vandaag hebben mijn moeder en ik de vlag buiten kunnen hangen. Emma en ik zijn beide geslaagd voor de Havo. We hadden afgesproken elkaar te helpen als één van ons een herexamen moest maken. Als beste vrienden doe je dat soort dingen voor elkaar.

Om het goede nieuws te vieren hebben we na de diploma-uitreiking een vakantie geboekt. Samen gaan we naar New York. Deze vakantie stond al gepland voordat we wisten dat we geslaagd waren, maar nu voelt het alsof we het nog meer hebben verdiend. Een paar weken met mijn beste vriendin in Amerika doorbrengen klinkt geweldig. Even weg van je vertrouwde omgeving, maar toch iets vertrouwt, in dit geval Emma, meenemen naar je bestemming.

Ik begin zachtjes te lachen als ik denk aan wat Emma allemaal in New York wil gaan doen. Ze heeft me zelfs overgehaald een modeshow bij te wonen. Emma is dol op mode en kleding in het algemeen. De verschillende kledingstijlen trekken haar aan. Het is daarom ook Emma's droom om een eigen modebedrijf op te starten.

Ik, daarentegen, heb niet zoveel met kleding en mode. Ik houd van kunst en muziek. Emma ook wel, maar niet met een net zo grote passie als ik. Ik zou graag naar een expositie gaan kijken van iemand die naam wil maken en nog niet zo beroemd is. Daarnaast houd ik van de historie die kunst met zich meebrengt, maar waar mijn hart echt ligt is straatkunst.

Met alleen mijn gedachten die me leiden kijk ik uit over de straat waar ik samen met mijn ouders woon. Ik moet toegeven dat de straat iets teveel rijkdom uitstraalt. De grote huizen helpen niet echt om die uitstraling wat te verminderen. Het is alsof elk individueel huis de aandacht van de toeschouwer probeert te vangen.

Nu ik er zo naar kijk schreeuwt elk huis om aandacht. Voor het blote oog is het niet te zien dat hier, naast de 'ik heb het geld van mijn partner of ouders geërfd' mensen, ook hardwerkende mensen wonen. Personen die eerst in een klein appartementje woonde en nauwelijks rondkwamen met hun maandlasten ten opzichte van hun loon. Mensen zoals mijn ouders.

Ik word ruw uit mijn gedachte getrokken als ik in mijn kamer mijn mobieltje af hoor gaan. Op mijn gemak loop ik mijn ruime slaapkamer in. Het geluid volgend loop ik naar mijn bed toe, waar het scherm van mijn telefoon tot leven is gekomen. Met mijn linkerhand pak ik de telefoon op en vervolgens kijk ik wie de beller is.

Mijn vaders foto neemt grotendeels het scherm in beslag en daaronder staat zijn naam. Zijn lachende gezicht geeft mij een warm gevoel van binnen. Snel neem ik de telefoon op om te zorgen dat ik niet te laat ben.

"Hoi Pap!" Ik neem opgewekt de telefoon op. Een brede lach siert mijn gezicht. Aan de andere kant hoor ik mensen praten en de wind van buiten tegen de telefoon aan blazen. Hij zit niet meer in zijn kantoor, zo te horen.

"Liza, schatje," klinkt de stem van mijn vader, maar hij klinkt niet als de opgewekte, hardwerkende vader, zoals ik hem ken. Hij klinkt bezorgd en angstig, bijna geschrokken. mijn lach verdwijnt als sneeuw voor de zon.

"Pap? Gaat het wel?" vraag ik ineens bezorgd. Een frons verschijnt op mijn voorhoofd en als het aan de andere kant van de lijn stil blijft, begin ik me meer en meer te concentreren op de omgevingsgeluiden. Geschrokken houd ik mijn adem in als ik vaag de sirenes begin te herkennen.

"Papa? Gaat alles wel goed? Ben je in een ongeluk belandt?" vraag ik geschrokken als ik conclusies begin te trekken over waarom ik sirenes hoor.

"Nee, Liza. Met mij gaat alles goed, maar ik heb heel slecht nieuws voor je. Waar ben je? Kan je even ergens gaan zitten? Of anders ga je even naar je moeder?" stelt mijn vader gespannen voor. Mijn hart begint sneller te kloppen als de woorden tot mij doordringen.

"Ik ben in mijn kamer. Wat is er aan de hand?" vraag ik nu met een trillende stem. Een brok vormt zich in mijn keel en ik krijg nu het gevoel niet meer te kunnen praten. Gehoorzaam volg ik mijn vaders advies op en ga ik op mijn bed zitten, mijn vrije arm om één van de palen van het hemelbed klemmend.

"Liza. Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen," klinkt de gespannen stem van mijn vader. Het lijkt alsof ook hij een grote brok in zijn keel heeft gekregen.

"Getuigen hebben de politie helaas moeten bevestigen dat Emma niet lang geleden van de brug af is gesprongen. De politie heeft tot hun spijt ook Emma's ID-bewijs gevonden op de plek waar ze is gesprongen. Het spijt me zo, meisje. Ik wilde dat ik je dit nooit hoefde te vertellen. Alle aanwijzingen geven aan dat Emma zelfmoord heeft gepleegd. Oh God, Liza sorry voor dit nieuws." De verslagen stem van mijn vader klinkt door de telefoon en langzaam voel ik een intens verdriet mijn lichaam en gedachtes overnemen.

Onverwachts begin ik onregelmatig te ademen. Daarna begin ik hard te huilen. Als een klein kind begin ik alle tranen over mijn wangen te laten stomen.

"Ik hou van jou, papa. Je had het me niet beter kunnen vertellen," hakkel ik door mijn telefoon. Aan de andere kant hoor ik mijn vader zuchten en ik beeld me al in hoe hij over zijn gezicht wrijft van de bezorgdheid en spanning.

"Ik hou ook van jou, lieverd. Je moeder en ik zullen er de komende tijd extra voor je zijn," zegt mijn vader met een verslagen stem. Het klinkt alsof hij ook elk moment in tranen uit kan barsten.

"Ben je bij de brug? Kan ik naar je toekomen?" vraag ik uit het niets als ik me bedenk dat er sirenes op de achtergrond klonken.

"Dat lost niets op, Liza. Ze kunnen hier niets voor je betekenen. Ik ben nu bij Emma's ouders en als zij hier klaar zijn, kom ik zo snel mogelijk naar huis. Iedereen is hier van geschrokken. Richard en Sanne hadden nooit verwacht dat Emma zo ongelukkig was dat ze een einde wilde maken aan haar leven. Het is het beste als je je moeder op gaat zoeken, zodat je daar je verdriet even kwijt kan. Ik moet nu gaan, Richard en Sanne hebben mijn steun nodig."

"Condoleer ze voor mij alsjeblieft. Dag pap," eindig ik fluisterend het telefoongesprek. Mijn ademhaling is nog steeds onregelmatig en ik merk zelf ook dat ik tegen hyperventilatie aanzit.

Snel ren ik naar de balkondeuren van mijn kamer en sluit ik ze om er vervolgens met mijn rug tegenaan te leunen. Dat is het moment dat echt al het verdriet uit mijn lichaam komt. Langzaam laat ik mezelf op de kamervloer zakken.

Huilend begin ik mezelf in een bal op te rollen; niets lijkt het intense verdriet te beschrijven. Mijn beste vriendin is net van een brug afgesprongen, terwijl niets erop wees dat ze ongelukkig was. Waarom is Emma gesprongen en waarom is ze daarvoor nooit naar mij toegestapt in de hoop dat ik kon helpen met haar duistere gedachtes?

Het zijn allemaal vragen waar ik nooit een antwoord op zal kunnen krijgen. Emma is er niet meer om ze te beantwoorden. Door deze gedachte begin ik nog harder te huilen. Ik voel me verslagen.


1