Flessenpost

Flessenpost #MicroBrief

Flessenpost


Elke keer dat mijn flesje wegdreef in de Noordzee hoopte ik dat een leeftijdsgenootje mijn boodschap zou vinden. Ik kon nog niet lezen en schrijven, maar mijn ouders tekenden het allemaal op. Verhalen over mijn hond Kasj en mijn zus Tara. De dagen erna lag ik onrustig in mijn bed en fantaseerde erover dat een Engels of Frans jongetje aan het strandjutten was met zijn ouders en het flesje met mijn boodschap zag liggen in het zand. Hij maakte het open, las mijn verhalen en stuurde een brief terug naar het postadres dat we hadden bijgevoegd, zodat ik pardoes een correspondentievriendje zou krijgen in een ander land. Maar die tegenreactie kwam nooit en ik werd volwassen.

Soms denk ik nog wel eens aan mijn flessenpost die afdrijft naar niets of niemand en het jongetje dat ervan droomt om gehoord te worden. Vooral op momenten dat ik sociale media gebruik om mijn verveling te verdrijven en converseer met onbekenden die nu binnen handbereik liggen. Als Dutch_Pride84 bijvoorbeeld tegen me zegt: ‘Natuurlijk heeft zo’n lelijke brilsmurf als jij het over feminisme, want wat heb je anders om bij de vrouwtjes in het gevlij te komen!?’ Of als bruinhemd332 zegt: ‘Wil je bij Alexander Penthouse in z’n hol kruipen ofzo? Linkse treurneus!’ Of CyberDandy: ‘Bij een moslimlover als jij werkt je zendertje nu eenmaal altijd beter dan je ontvangertje!’

Mijn flesjes verdwijnen misschien niet meer in de Noordzee, maar ik heb nog altijd het gevoel dat mijn boodschappen niet aankomen.