Verloren Verleden

Verloren Verleden

Verloren Verleden

Thuisgekomen zag Jolanda een stapel ongeopende enveloppes liggen. Waarschijnlijk vertraagde kerst- en nieuwjaarskaartjes, dus opende ze opgetogen de mooie kaartjes met lieve gelukwensen. Tot ze een ongewone enveloppe opmerkte: “Juf. Jolanda Paesen” stond er in een vrouwelijk handschrift. Het was niet van een officiële instantie, er stond zelfs geen afzender op de achterkant. De enveloppe was toegeplakt met plakband, alsof iemand het na sluiting nog had opengemaakt. Er zat een briefje in, beplakt met bloemetjes en vlinders en besprenkeld met glitter.
“Het is dus iemand die mij al voldoende kent”, dacht Jolanda op. Ze is namelijk verzot op bloemen en tegenwoordig zag ze overal vlinders.
Iemand wenste haar een gelukkige verjaardag toe, ook al kende hij haar blijkbaar niet in het echt maar enkel in gedachten.
“Vreemde snuiter”, vond Jolanda. Haar verjaardag was al een maand voorbij! Maar haar hart begon sneller te slaan, want het handschrift herkende ze vaag uit het archief van haar vader. Na alle gelukwensen en vreemde veronderstellingen, stond er onderaan een naam en gsm-nummer. De naam van haar 22-jarige halfbroer, die ze nog maar één keer in haar leven had gezien, zo’n 13 jaar geleden. Na al die jaren contactloosheid, niet zonder reden, lag daar die brief. Uiteraard wil ze haar ‘broertje’ leren kennen, maar dan zit ze vast aan haar biologische moeder, die overduidelijk de brief had geschreven. Contact met haar, direct of indirect, zou het einde betekenen van Jolanda’s rustige leventje en dat van haar omgeving. Ze stond voor een onmogelijke keuze.