Hoofdstuk 2

Geschaakt door de sjeik #BouquetSchrijfwedstrijd

Hoofdstuk 2

‘Ik kan hier wel aan wennen,’ zei Lise de volgende ochtend, terwijl ze een rondedansje door de kamer deed. Ze droeg een wollige, witte badjas van het hotel en haar voeten zakten tot haar enkels weg in de hoogpolige beige vloerbedekking.
     Ariane lag in het comfortabele, kingsize bed en nam een hap van haar met roomboter en aardbeienjam besmeerde croissantje. ‘Voor mij had die upgrade niet gehoeven,’ zei ze nog steeds een beetje geërgerd, ‘ik wil niet bij hem in het krijt staan.’ Direct nadat ze gisteren de luxe hotelsuite op één van de bovenste verdiepingen van het hotel binnen waren gekomen, had ze de receptie gebeld dat er een vergissing was gemaakt. Hierop had de uiterst vriendelijke receptioniste haar uitgelegd dat er geen sprake was van een misverstand en dat hun boeking was omgezet naar het vip-arrangement. Ze konden kosteloos gebruik maken van alle exclusieve faciliteiten van het hotel, waaronder de suite die meer weg had van een penthouse dan van een hotelkamer. Het was overduidelijk op wiens verzoek dit was gebeurd.
     Lise pikte een stukje verse meloen van het schaaltje dat op het karretje stond waarmee de roomservice hun ontbijt had geserveerd. Hierop stonden ook nog een onaangebroken fles champagne en twee glazen. ‘Het was niet dat we veel keuze hadden,’ lachte ze zonder gewetensbezwaren. ‘Dus we kunnen er maar beter het beste van maken en ervan genieten.’ Ze stopte de meloen in haar mond en sprong bij Ariane op bed. ‘Wat gaan we doen vandaag Arietje. We kunnen ons lekker laten verwennen in de spa?’
     Ariane had meer zin om erop uit te trekken, dus besloten ze zich klaar te maken voor een verkenning van de omgeving. Na een kwartiertje stond Ariane klaar en keek ongeduldig toe hoe Lise haar derde outfitje uitprobeerde, omdat ze niet kon kiezen wat ze aan zou trekken. ‘Ik wacht beneden in de lobby wel op je, goed?’ stelde ze voor. Dat kon nog wel even duren.
     Lise knikte. “Ja, ik kom er zo aan,’ beloofde ze en pakte een vierde outfitje uit haar koffer.

Nadat Ariane een rondje door de lobby had gelopen, installeerde ze zich op één van de zachte banken van de vele zitjes die er waren. Ze koos een plek waar ze goed zicht had op de liften, zodat ze Lise aan kon zien komen. Op de lage tafel voor de bank lag een stapel tijdschriften en gedachteloos pakte ze er één van bovenop om de tijd te doden. Ariane lachte zuur toen twee zelfverzekerde, groene ogen haar vanaf de cover aankeken. Het leek erop dat hij haar deze vakantie zou blijven achtervolgen. Ze overwoog om een ander tijdschrift te pakken, maar haar nieuwsgierigheid won het van haar afkeer en ze sloeg het blad open.
     Met het tijdschrift voor haar neus begon ze aan het artikel: “Sexy sjeik in de spotlights” dat rijkelijk met foto’s geïllustreerd was. Zijn naam was Rayan (of kortweg: Ray) Alhakim, en hij was sinds twee jaar de sjeik van het oliestaatje Khalij Alhakim, nadat hij zijn vader had opgevolgd die kampte met ernstige gezondheidsproblemen. De Alhakim-dynastie had fortuin gemaakt in de olie-industrie, maar daarnaast was Ray ook eigenaar van één van de grootste ketens van exclusieve hotels ter wereld. Hij was op zijn vijfendertigste al een zeer rijk en machtig man. En hij was nog vrijgezel. Hij werd weliswaar met de mooiste vrouwen van de wereld gespot, maar nooit vaker dan een paar keer met dezelfde. Dit tot groot ongenoegen van zijn ouders die niet onder stoelen en banken staken dat ze vonden dat een man in zijn positie een goede echtgenote achter zich moest hebben. Dit had zelfs geleid tot een ware mediahype om Ray Alhakim aan de vrouw te helpen. Vrouwen vochten, soms op schaamteloze wijze, om zijn aandacht en zijn liefdesleven werd op de voet gevolgd in de pers. Ariane kwam erachter dat de vrouw waarmee hij gisteren arriveerde, zijn schoonzus Samira was, de vrouw van zijn broer Abdel. Haar ogen vlogen over de regels toen ze ademloos verder las.
     ‘Kom je er een beetje door?’ Rays geamuseerde stem bracht Ariane met een schok terug naar het hier en nu. Ze gluurde over het tijdschrift heen en zag dat hij op een paar meter afstand op z’n gemak naar haar stond te kijken.
     Haar lichaam reageerde meteen op zijn aanwezigheid en Ariane verwenste hem inwendig. En zichzelf, ze leek wel een dwepende puber. Een beetje meer zelfcontrole zou niet gek zijn, want het was echt niet nodig om meer olie op het vuur van het ego van deze man te gooien. Bovendien, wie hield ze voor de gek als ze dacht dat een man zoals hij geïnteresseerd zou zijn in een onbeduidende vrouw als zijzelf?
     Met, zo hoopte ze, haar beste pokerface sloeg ze het tijdschrift dicht en legde het terug op de tafel. ‘Ik was mijn horoscoop aan het lezen. Dat is een dingetje van me,’ zei ze zo nonchalant mogelijk. Ze slaagde erin om hem vol aan te kijken.
     ‘O ja?’ vroeg hij geïnteresseerd en sloeg zijn armen over elkaar. Eén van zijn mondhoeken krulde licht omhoog. ‘En wat ligt er volgens de sterren dan voor jou in het verschiet?’
     Ariane was afgeleid door de manier waarop zijn overhemd zich over zijn gespierde armen spande. Ze kon zich ineens levendig voorstellen hoe het moest zijn om die armen om zich heen te voelen. ‘Dat ik een groot geldbedrag ga winnen en de liefde van mijn leven zal ontmoeten,’ bedacht ze ter plekke en was zeer tevreden over haar eigen creativiteit. Opgelucht lachte ze hem toe.
     Ray glimlachte terug. ‘Mag ik daaruit concluderen dat je niet gebonden bent?’ vroeg hij vrijpostig. Zijn blik gleed naar haar handen. ‘Je draagt in elk geval geen ring.’
     ‘Wat? Hoezo?’ vroeg Ariane niet begrijpend. De man kon aan elke vinger minstens tien vrouwen krijgen, waarom was hij in godsnaam geïnteresseerd in haar huwelijkse staat? Eigenlijk wilde ze het antwoord niet eens weten. Zijn aanwezigheid benauwde haar. Ze stond op van de bank en ze zocht naar een manier om te ontsnappen.
     Ray liet haar echter nog niet gaan. ‘Ik bedoel of je getrouwd bent of een vriend hebt? Of misschien een vriendin?’ Hij deed een paar stappen in haar richting. Ariane deinsde achteruit, maar voelde de bank in haar knieholten.
     ‘Nee, geen vriendin,’ zei ze snel, terwijl ze argwanend toekeek wat Ray ging doen. ‘Of ik bedoel, ik ben hier wel met een vriendin, maar niet op die manier.’ Haar verwarring nam toe naarmate Ray dichterbij kwam. Hij rook heerlijk. Op het moment dat hij haar hand pakte, wist ze niet meer wat ze wilde zeggen. Zwijgend staarde ze hem aan. Het voelde volkomen natuurlijk hoe haar hand in de zijne gleed en zijn vingers de kou uit de hare verdreven. Alsof het nooit anders was geweest en het ook nooit anders zou zijn. Ariane slikte. Zou hij dit ook zo voelen?
     ‘Ray Alhakim,’ stelde Ray zichzelf ten overvloede voor. Zijn duim gleed strelend over haar vingers.
     ‘Ja … eh … aangenaam,’ hakkelde Ariane. Het kwam niet in haar op om zichzelf ook voor te stellen en er viel een ongemakkelijke stilte na zijn woorden.
     Rays blik gleed loom over haar heen, tot Ariane nauwelijks nog adem kon halen. ‘Maar geen man, verloofde of vriend dus … Ariane de Witt?’
     Ariane wist niet wat een grotere schok bij haar teweeg bracht, zijn stem die haar naam uitsprak of de wetenschap dat hij blijkbaar moeite had gedaan haar naam te achterhalen. Ze besefte dat ze geen anonieme hotelgast meer voor hem was en dat vervulde haar met opwinding, maar ook met paniek.
     Op dat moment zag ze tot haar grote opluchting Lise vanuit de lift de lobby inlopen. Dankbaar voor de timing van haar vriendin, begon ze haar hand los te trekken. ‘Aangenaam kennis gemaakt te hebben, meneer Alhakim, maar ik moet nu gaan,’ zei ze formeel, zonder antwoord te geven op zijn vraag of te reageren op het feit dat hij haar naam wist.
     ‘Ray,’ zei hij, terwijl hij haar hand nog even vasthield en haar onverstoorbaar aankeek.
     ‘Goed dan, Ray,’ verbeterde ze zichzelf. Ze sloeg haar ogen neer, maar kon niet voorkomen dat ze kleurde tot aan haar haarwortels. Het voelde onverwacht intiem om hem bij zijn voornaam te noemen.
     Ray liet haar hand los en meteen vond Ariane het een stuk koeler aanvoelen in de lobby. Ze pakte snel haar tas en knikte hem kort toe, voordat ze Lise tegemoet liep. ‘Mystery Man laat er geen gras over groeien hè?’ vroeg haar vriendin met een brede grijns toen Ariane binnen gehoorafstand was. ‘Hebben jullie een date?’
     Ariane rolde met haar ogen en begon haar vriendin richting de uitgang van het hotel te werken. ‘Zo mysterieus is hij niet hoor,’ probeerde ze het enthousiasme van Lise te temperen. ‘En natuurlijk hebben we géén date. Maar ik weet wel hoe hij heet en wie hij is.’
     Lise haakte haar arm door die van Ariane, terwijl ze naar buiten liepen. ‘Vertel! En geen enkel detail overslaan, anders moet ik het bij hemzelf navragen.’

Peinzend staarde Ray naar buiten. Vanuit zijn penthouse op de bovenste verdieping van het hotel had hij een spectaculair uitzicht over de skyline van de stad die ontwaakte in het betoverende licht van de opkomende zon. De vele schakeringen goud en oranje deden hem denken aan de kleur van Arianes haar. Vloeibaar koper was het eerste dat door zijn gedachten schoot toen ze eergisteren op de trap voor het hotel aan zijn voeten was gevallen, met haar lange, golvende haardos als een gordijn voor haar gezicht. Hij vroeg zich nog steeds af waarom hij zo geraakt was door haar verschijning. Zo geraakt dat hij zich geen houding had weten te geven. Ze was niet uitzonderlijk mooi, hij kwam dagelijks veel mooiere vrouwen tegen. Die hem niks deden. Met haar bijzondere haarkleur, intens lichte huid en sprekende blauwe ogen, waarvan de kleur per seconde leek te veranderen afhankelijk van haar emoties, straalde Ariane een bepaalde kwetsbaarheid uit. Alsof ze weinig natuurlijke barrières had tegen de buitenwereld. Dit maakte dat hij een sterke drang voelde om haar te beschermen. En om haar te bezitten. Hij wilde haar, helemaal. Elke verrukkelijke centimeter. En hij wilde dat hij de enige was waar zij aan kon denken. Haar gek maken van verlangen, totdat ze alleen nog maar zíjn naam kon roepen.
     Vooral dat laatste verontrustte hem. Het was lang geleden dat een vrouw op deze manier zijn jachtinstinct had wakker geschud. In het verleden waren er wel vrouwen geweest waarvoor hij een bepaalde hartstocht voelde. Maar helaas voor hen deed hij niet aan verliefdheid, dat had hij nooit gedaan. Dit had geresulteerd in een reeks gebroken vrouwenharten. Daarna had hij besloten om de jager in hem stevig aan de teugel te leggen en zich vooral te vermaken met oppervlakkige, kortstondige contacten, die gemakkelijk voorhanden waren. Voor hem had dit prima gewerkt, tot zijn ouders hadden besloten dat hij een echtgenote nodig had en dit ook wereldkundig hadden gemaakt op elke manier die ze konden bedenken. Nadat zijn eerste woede over het feit dat hij zo voor het blok werd gezet, was gezakt, moest hij toegeven dat ze niet geheel ongelijk hadden. Een man in zijn positie had een sterke vrouw naast zich nodig. Niet alleen om het gezinsleven, waar hij meer en meer naar verlangde, in goede banen te leiden, maar ook als klankbord voor de problemen en dilemma’s waar hij dagelijks mee te maken had. Dus op zich stond hij niet onwelwillend tegenover het idee om te trouwen. De gekte die was ontstaan nadat bekend werd dat hij beschikbaar was op de huwelijksmarkt, had zijn zoektocht er echter niet makkelijker op gemaakt. Hij wilde niet  vast komen te zitten in een huwelijk met iemand die alleen geïnteresseerd was in zijn geld, macht of status. Of iemand met een eigen of door haar familie ingegeven politieke agenda. Daarom had hij zich welwillend, maar toch vrij terughoudend opgesteld.
     Ray wilde zijn land moderniseren om aansluiting te blijven houden bij het Westen. Hij had zelf een groot deel van zijn studietijd en het begin van zijn carrière doorgebracht in Europa en Amerika. Als sjeik was het zijn ambitie te bewijzen dat het mogelijk was het beste uit twee werelden te combineren. Dat rijke, waardevolle tradities hand in hand kunnen gaan met moderne ontwikkelingen en vrijheden. Hier had hij in de afgelopen tijd ook al veel vooruitgang mee geboekt. Hij wilde een vrouw aan zijn zijde die intelligent en onafhankelijk van geest was. Het was al meerdere malen in hem opgekomen dat het misschien goed zou zijn om een Westerse vrouw te kiezen. Zijn ouders zouden waarschijnlijk niet meteen een gat in de lucht springen, maar zich uiteindelijk wel bij zijn keuze neerleggen.
     Hij keek naar het dossier dat voor hem op tafel lag. Het had zijn veiligheidsdienst anderhalve dag gekost om alles over Ariane de Witt te achterhalen wat hij weten wilde. Ze was Nederlands, vijfentwintig en, na een relatie van bijna twee jaar, weer vrijgezel. Ze gaf les op een basisschool en in haar vrije tijd gaf ze fietsles aan vrouwen in het vluchtelingencentrum bij haar in de buurt. Daar had ze tevens Wereld Kookclub Flavours opgericht. Haar ouders woonden sinds een half jaar in Spanje en runden daar een goedlopende Bed & Breakfast. Bij haar “overige hobby’s” had hij zijn wenkbrauwen even nadenkend gefronst om vervolgens waarderend te grijnzen. Er stond dat ze een cursus Tantrische massage met goed gevolg had afgelegd. Hij ging even verzitten. Op papier was ze de ideale kandidate en hij vond haar aantrekkelijk. Meer dan aantrekkelijk, moest hij toegeven. Hij zag echter nog wel twee obstakels die uit de weg geruimd moesten worden.
     Ten eerste twijfelde hij nog of ze niet gewoon een buitenlandse gelukzoekster op jacht naar een rijke man was. De aandacht waarmee ze gisteren in de lobby verdiept was geweest in het artikel over zijn leven, had hem er in elk geval van overtuigd dat ze tot dat moment niet had geweten wie hij was en dus niet met voorbedachten rade voor hém naar zijn hotel was gekomen. Maar dit hoefde natuurlijk niet uit te sluiten dat ze een andere rijke man aan de haak wilde slaan. Haar vriendin, waarvan hij inmiddels wist dat ze Lise heette, had zich gisterenavond in één van de nachtclubs van het hotel uitgebreid laten trakteren op champagne door een aantal mannen. Ariane had het echter bij een colaatje gelaten en Lise meegetroond naar hun hotelkamer toen het gezelschap te luidruchtig en handtastelijk werd.
     Ten tweede moest hij Ariane ook nog overtuigen om met hém te trouwen, als hij besloot om zijn idee tot uitvoer te brengen. Dat zou normaal gesproken niet zo’n probleem zijn, ware het niet dat ze over vier dagen weer terug naar Nederland zou gaan. Wat hem qua tijd niet heel veel speelruimte gaf. Terwijl hij zat te broeden op een manier om Ariane langer in zijn buurt te houden, ging zijn telefoon. Het was Yarah van de Boutique, die vroeg of hij haar even wilde helpen, omdat de cijfers van afgelopen week niet leken te kloppen.

‘Wat doe je?!’ Met een gil sprong Ariane van het ligbed waarop ze zich met een boek in de schaduw van een palmboom had geïnstalleerd. Naast het ligbed stond een drijfnatte Lise die zojuist als een hond haar natte haren boven Ariane had uitgeschud. Ze waren op het privéstrand van het hotel en voor de derde dag op rij moest Lise zich alleen vermaken in het water.
     ‘Ik vind het stom dat ik altijd in mijn eentje moet zwemmen. Kom ook in het water, het is echt heerlijk! Please?’ Ze trok een pruilend mondje naar Ariane en maakte een afkeurend gebaar naar de korte broek en het topje dat haar vriendin droeg.
     ‘Ik heb geen bikini, dat weet je toch?’ verzuchtte Ariane voor de zoveelste keer. ‘En ik heb helemaal geen zin om er één te gaan kopen voor die paar dagen dat we hier nog zijn. Zonde van het geld,’ zei ze er meteen achteraan om Lise een stap voor te zijn. Dit was echter niet de werkelijke reden waarom Ariane zich liever niet in zwemkleding vertoonde. Ze vond zichzelf dik en lomp, zeker in vergelijking met de petite, bijna jongensachtige Lise. Haar weelderige boezem en volle, ronde heupen werden vaker “wulps” dan “dik” genoemd, maar Ariane hield al helemaal niet van de veelbetekenende blikken die ze vaak door mannen kreeg toegeworpen als ze zich eens waagde aan kleding die iets meer van haar lichaam toonde. Bij het zien van Lises teleurgestelde blik voelde ze zich toch wel schuldig.
     Maar Lise liet zich vandaag niet zomaar uit het veld slaan. Ze rolde met haar ogen en pakte Ariane bij haar pols. Vervolgens begon ze de tegenstribbelende Ariane mee te trekken naar de zee. ‘Nou, dan maar zo het water in, spelbreekster, maar zwemmen zul je!’ Ariane protesteerde, maar niet van harte, want eigenlijk zag het azuurblauwe water er wel heel aanlokkelijk uit. Ze merkte nu pas dat er druppeltjes zweet vanuit haar nek over haar rug liepen van de hitte. Het laatste stukje rende ze met Lise mee de branding in dook daarna samen met haar vriendin in de golven.
     Proestend en lachend kwamen ze weer boven. ‘Je hebt gelijk, het water ís heerlijk,’ gaf Ariane ruiterlijk toe en ze schepte met haar handen een plens water over Lise heen, voordat ze zich opnieuw tegen een golf aangooide en zich liet overspoelen.
     Lise schudde haar hoofd toen Ariane gillend van waterpret kopje onder ging om daarna weer uit het water overeind te krabbelen. Ze keek naar het natte, witte topje, dat doorschijnend aan Arianes lichaam plakte. ‘Oké, als we het daarover eens zijn dan zou ik je toch echt aanraden om een bikini te kopen. Tenminste, als je de mannen hier niet op verkeerde ideeën wilt brengen.’
     Ariane boog haar hoofd om zichzelf te bekijken en kruiste geschrokken haar armen voor haar borst. Ze keek Lise aan. ‘Ja, laat ik dat dan toch maar even doen. Ga je mee?’ Ze begon snel richting het strand te waden met Lise in haar kielzog.
     Terwijl ze het warme zand opliepen sloeg Lise haar arm om Arianes schouders. ‘Als je nu in het vervolg meteen naar me luistert, scheelt dat een hoop tijd en gedoe,’ plaagde ze en plantte een dikke zoen op de wang van haar vriendin.

Een uurtje later liepen Lise en Ariane in het winkelcentrum van het hotel. Bij het zien van alle strak gesneden designerkleding zakte de moed Ariane alweer in de schoenen. De bijbehorende prijskaartjes maakten het er niet beter op. ‘Ik denk niet dat ze hier mijn maat hebben, misschien kunnen we beter een ander keertje gaan,’ begon ze terug te krabbelen.
     ‘Wat een onzin,’ kapte Lise Arianes uitvlucht af. ‘Natuurlijk hebben ze hier jouw maat.’ Nadenkend keek ze het winkelcentrum rond. ‘Waar heb ik gisteren ook alweer die beeldige bikini gezien? Echt iets voor jou, Ari. Smaragdgroen, dat staat echt spectaculair bij je haar.’ Ze slaakte een gilletje van blijdschap toen ze in de verte de etalage herkende van het lingeriewinkeltje dat ze bedoelde. ‘Daar is het!’ Met haar arm door die van Ariane gehaakt, loodste ze haar vriendin in de goede richting.
     Het winkeltje heette "de Boutique" en hing inderdaad vol met prachtige lingerie en badkleding. Ariane en Lise vergaapten zich aan de elegante creaties van fijne kant en zijde. ‘Ariane, kijk eens, dit zou jou schattig staan.’ Lise hield een korset van lichtroze satijn omhoog dat kunstig was geborduurd.
     ‘Jou ook hoor,’ antwoordde Ariane glimlachend.
     Lise schudde haar hoofd. ‘Nee, ik heb niet genoeg “lijf” om zo’n korset mooi te vullen. Ik zou erin verdrinken.’ Ariane schoot in de lach.
     ‘Welkom in de Boutique, waarmee kan ik jullie helpen?’ onderbrak een heldere vrouwenstem hun gesprek. Ariane en Lise keken op en zagen een mooie, jonge Arabische vrouw die op hen af liep vanuit het kantoortje achter in de winkel. Volgens het naamkaartje op haar kleding heette ze “Yarah”.
     Lise hing het korset aan de kant. ‘Ja, mijn vriendin,’ ze maakte een handgebaar naar Ariane, ‘wil graag de smaragdgroene bikini passen die in de etalage hangt.’
     Yarah’s vriendelijke blik gleed van boven naar beneden over Ariane heen. Daarna knikte ze instemmend. ‘Uw vriendin heeft er oog voor, die bikini zal u prachtig staan,’ zei ze met een knipoogje tegen Ariane. Ze liep naar de andere kant van de winkel en zocht in een rek met badkleding. Even later kwam ze terug met de smaragdgroene bikini in de juiste maat en drukte deze in Arianes handen. ‘Naast het kantoortje zijn de pashokjes. Dan kunt u even zien hoe hij staat.’ En terwijl Ariane verdween om zich om te kleden, raakten Yarah en Lise verdiept in een gesprek over de laatste lingerietrends.
     In het pashokje kleedde Ariane zich uit en trok de bikini aan over de lingerie die ze droeg. Het broekje zat haar als gegoten. Het was wat hoger in de taille met een smal riempje en de manier waarop het was uitgesneden, liet haar benen langer lijken. Het bovenstukje was echter net iets te krap vond Ariane. Hierdoor kreeg ze wel een spannend decolleté, maar zagen haar borsten eruit alsof ze elk moment uit de cups konden barsten. Niet echt handig als ze lekker wilde gaan zwemmen. Vanachter het gordijn dat het pashokje afsloot van de rest van de winkel, riep ze Lise. Toen ze na drie keer nog geen antwoord kreeg, stak Ariane voorzichtig haar hoofd naar buiten. Lise was in geen velden of wegen te bekennen. Yarah ook niet. Ariane kwam nu helemaal uit het pashokje en keek verontrust de winkel in. Waar waren ze nou?

Ray zat samen met Yarah achter de computer in het kantoortje van de Boutique om de cijfers van de afgelopen week door te nemen, toen ze ineens was opgesprongen en verdwenen om een paar klanten te helpen in de winkel. Dit was inmiddels tien minuten geleden en Ray had geen tijd meer - ook geen zin trouwens - om nog langer op haar te wachten. Hij beende het kantoor uit. ‘Yarah, ik ga er vandoor. Ik moet nog …’
     Wat hij nog moest, bleef voorlopig een geheim, omdat hij in volle vaart tegen Ariane op liep die net een pashokje uit kwam. In een flits zag hij de schrik in haar ogen, voordat haar voorhoofd hard in aanraking kwam met zijn kin en ze verdwaasd achterover wankelde. Snel sloeg hij zijn arm om haar middel en trok haar tegen zich aan om te voorkomen dat ze zou vallen.
     Alles gebeurde snel, maar zijn reflexen werkten prima. In enkele seconden had hij de situatie onder controle. Hij keek naar Ariane die hulpeloos in zijn armen lag en hem beduusd aankeek. Het voelde goed. Veel te goed. De zachte lijnen van haar lichaam die zich voegden naar zijn harde contouren. Haar hoofd achterover en haar glanzende, roze lippen iets uiteen geweken. De drang om haar te kussen en om haar tot de zijne te maken, schoot als een bliksemschicht door hem heen en verhitte zijn bloed tot het kookpunt. Zijn lichaam verhardde zich, klaar om dit idee ten uitvoer te brengen. Vanuit zijn ooghoeken registreerde hij de toonbank als het dichtstbijzijnde horizontale oppervlak waarop hij haar neer zou kunnen leggen. In Arianes ogen zag hij de herkenning en instemming waarmee ze zijn oplaaiende hartstocht beantwoordde en langzaam liet hij zijn gezicht zakken.
     ‘Hé, wat hebben jullie hier een gezellig onderonsje!’ Lises opgewekte stemgeluid bracht Ray en Ariane met een schok weer terug in de werkelijkheid. De betoverende hitte die hen in de greep had, was meteen geblust, alsof iemand een emmer koud water over hen heen had gegooid. Ray liet Ariane abrupt los. Hij realiseerde zich met een schok wat er had kunnen gebeuren.
     ‘Juffrouw de Witt lijkt er een gewoonte van te maken om aan mijn voeten te vallen,’ antwoordde Ray nors. Geïrriteerd over zijn eigen gebrek aan zelfbeheersing liet hij zijn blik over Ariane glijden. Het drong nu pas tot hem door hoe ze eruit zag in de bikini die ze blijkbaar aan het passen was. Deze accentueerde haar vrouwelijkheid op alle mogelijke manieren en de kleur contrasteerde op adembenemende wijze met de kleur van haar haar. De kers op de taart was het bovenstuk dat een sensueel presenteerblaadje vormde voor haar heerlijke borsten. Opnieuw reageerde zijn lichaam in alle hevigheid. Tegelijkertijd bracht de gedachte dat ze zich in deze bikini op het strand of bij het zwembad aan de blikken van andere mannen zou blootstellen, zijn humeur tot een absoluut dieptepunt. ‘Ze kan beter wat oplettender zijn, in plaats van zich aan iedereen tentoon te stellen in dat onbeduidende stukje stof.’
     Ray zag Ariane wit wegtrekken bij zijn snerende opmerking. Ze pakte snel een pareo uit het rek naast haar en bedekte hiermee haar lichaam. Hij zag de pijn in haar ogen voordat ze haar blik beschaamd neersloeg. Meteen had hij spijt van zijn onbeheerste uitspraak, waar hij ook niks van meende. Op één of andere manier beroofde haar aanwezigheid hem van zijn vermogen tot logisch denken en handelen. Zonder iets te zeggen, draaide hij zich om en liep de winkel uit, voor hij het nog erger zou maken.

‘Tjonge, wat een stuk chagrijn is die sjeik zeg,’ zei Lise nog steeds kwaad, toen ze een half uurtje later weer in het winkelcentrum liepen. Ariane droeg een tasje van de Boutique met daarin haar nieuwe bikini. Lise en Yarah hadden haar toch overtuigd zich niks aan te trekken van de nukken van Ray. De bikini stond haar gewoon goed. Wel had ze het bovenstuk een maatje groter genomen.
     ‘Nou!’ beaamde Ariane. Daarna viel het gesprek even stil. Ze voelde zich nogal verward door alle tegengestelde emoties die Ray bij haar teweeg bracht. En door de heftigheid van deze emoties, zowel de positieve als de negatieve. Wat haar het meest zorgen baarde was dat ze geen enkele weerstand tegen hem leek te hebben. Toen ze zojuist in zijn armen lag, had ze zich door hem willen laten kussen. En nog wel meer ook. Zonder bedenkingen of terughoudendheid, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Zijn kwetsende woorden daarna hadden haar in eerste instantie getroffen als een mokerslag. Toch dacht ze in zijn ogen ook een tweestrijd gezien te hebben. Een worsteling met zichzelf, voordat hij de winkel uit was gelopen. ‘Je zal maar met zo’n man getrouwd zijn,’ dacht ze hardop.
     Lise lachte schamper. ‘Nou ik niet hoor, voor geen goud.’ Ze stond stil bij de ingang van het casino dat bij het hotel hoorde en las de lichtreclame die de activiteiten van de komende dagen aankondigde.
     Ariane kwam naast haar staan en las met haar mee. ‘Er is overmorgen een pokerwedstrijd!’ zei ze opgetogen. Verwachtingsvol keek ze Lise aan. ‘Zal ik meedoen? Precies wat we nodig hebben, een beetje ouderwets plezier. Net als vroeger.’
     Lise grinnikte. Ariane was nooit een feestbeest geweest. Ze had echter één quilty pleasure: pokeren. Ze was er ook erg goed in. In haar studententijd had ze van een aantal huisgenoten in het studentenhuis waar ze woonde, de kneepjes van het vak geleerd en sindsdien was ze de schrik van veel pokeraars die het onderspit tegen haar gedelfd hadden. Menigeen had zich verkeken op haar openhartige gezichtje, dat iemand in het pokerspel echter schaamteloos op het verkeerde been kon zetten. ‘Wat een geweldig idee. Kom we gaan je meteen inschrijven.’
     Op een desk bij de ingang van het casino lag een inschrijflijst voor de pokerwedstrijd. Deelname voor vip-gasten was uiteraard gratis. Voordat Ariane haar naam opschreef, las ze even door de namen van de overige deelnemers. ‘Hier staan alleen maar mannen op,’ zei ze nadenkend tegen Lise.
     ‘O, dit is zeker zo’n land waar vrouwen niet mogen deelnemen aan zoiets,’ concludeerde Lise. ‘Wat jammer,’ zei ze teleurgesteld, ‘het had me zo leuk geleken om te zien hoe je iedereen inmaakt.’
     Ariane haalde haar schouders op. ‘Er staat nergens dat vrouwen niet mogen deelnemen, maar je hebt vast gelijk. Wel jammer inderdaad.’ Ze legde de lijst terug op zijn plek en wilde weg lopen.
     ‘Maar wij laten ons toch niet tegenhouden door zo’n stomme regel?’ vroeg Lise. Ariane keek haar niet begrijpend aan. ‘Als ze een man willen, dan krijgen ze een man. Nietwaar? Arie de Witt …’ ging Lise verder en begon samenzweerderig te lachen toen ze zag dat het kwartje bij Ariane begon te vallen.
     ‘Jij bent slecht,’ zei Ariane met een rood hoofd en een beetje benauwd bij de gedachte aan het gewaagde plan dat Lise opperde. Toch pakte ze de pen die Lise haar aanreikte en vulde “Arie de Witt” in op de deelnemerslijst.
     ‘Jij ook,’ antwoordde Lise, terwijl ze Ariane glimlachend aankeek. ‘Is het niet heerlijk?’ Ariane moest nog even aan het idee wennen, ze had eerder het gevoel alsof ze zojuist haar eigen doodsvonnis had getekend.

Dit verhaal is een van de winnende verhalen van de Bouquet Schrijfwedstrijd. Je kunt de jubileumbundel met alle vijf winnende verhalen bestellen via:

https://www.harlequin.nl/collections/verwachte-boeken/products/lizette-van-geene-monica-roos-iris-visser-madeleine-wolfs-celia-lynne-betoverende-woorden-bouquet-jubileumspecial-6 

'Geschaakt door de sjeik' is ook apart te bestellen als e-book via:

https://www.harlequin.nl/collections/verwachte-boeken/products/monica-roos-geschaakt-door-de-sjeik-bouquet-jubileumspecial-6b

Hoofdstuk 3