Hoofdstuk 1

Geschaakt door de sjeik #BouquetSchrijfwedstrijd

Hoofdstuk 1

Zwoegend baande Ariane zich op haar fiets een weg door de avondspits. Het was het begin van de meivakantie. Hoewel je dat niet zou zeggen, want het regende pijpenstelen en de wind rukte hard aan haar regencape. Het verkeer in de stad stond muurvast, maar Ariane laveerde handig om de stilstaande auto’s heen. Het was een half uurtje fietsen van de basisschool waar ze sinds een jaar werkte als leerkracht, naar het knusse appartement dat ze deelde met haar beste vriendin Lise. Met de regen die in haar gezicht striemde en langzaam via haar hals haar kleren doorweekte, leek de tocht echter wel een eeuwigheid te duren.
     Toch voelde Ariane zich opgewekt. Na het laatste teamoverleg van vanmiddag lagen er twee weken van heerlijke vrijheid voor haar. Twee weken lang hoefde ze niks en kon ze doen waar ze zin in had. Ze dacht aan de boeken die nog ongelezen op haar nachtkastje lagen en aan de recepten van de baksels die ze al maanden uit wilde proberen. Daar had ze nu eindelijk tijd voor. Ze veegde een sliert nat haar uit haar gezicht en stak verontschuldigend haar hand op naar een automobilist die claxonneerde, omdat ze tussen hem en zijn voorganger doorschoot om de parkeerplaats bij het appartementencomplex te bereiken. In de berging onderin het gebouw dropte ze haar fiets en natte regenkleding. Vervolgens hupte ze de trap op naar de tweede verdieping. Hopelijk had Lise al iets aan het eten gedaan, want anders moest ze er nog op uit om boodschappen te doen.
     ‘Ben jij dat Ari?’ riep Lise vanuit de huiskamer, toen Ariane de hal binnenkwam.
     ‘Natuurlijk ben ik het,’ antwoordde Ariane. Alsof Jan en alleman de sleutel van hun appartement had! ‘Wat eten we?’ vroeg ze tegen beter weten in, nadat één blik in de keuken haar duidelijk had gemaakt dat er geen ingrediënten voor een maaltijd op het aanrecht stonden. Ze trok haar vochtige jas uit en hing die op de kapstok, voordat ze de kamer inliep. Daar lag Lise op de bank gedrapeerd met haar laptop op schoot.
     ‘O, ik dacht dat we wel sushi konden gaan eten bij dat nieuwe eettentje aan de Markt. Dan kunnen we daarna nog lekker gaan stappen om de vakantie in te luiden.’ Lise keek op van het beeldscherm. ‘Regent het? Je ziet eruit als een verzopen kat.’
     Ariane schoot in de lach. ‘Bedankt voor het compliment. Ja, het regent inderdaad. En nee, ik heb daarom helemaal geen zin om nog een keer de deur uit te gaan om te eten of te gaan stappen. En hoezo ga jij de vakantie inluiden? Jij hebt toch helemaal geen vakantie?’ Lise zat in het laatste jaar van haar studie Bedrijfseconomie, al drie jaar, maar nam haar bijbaan als serveerster in het Grand Café in de binnenstad een stuk serieuzer. Ze werkte er inmiddels zo’n beetje fulltime.
     ‘Ik heb je toch verteld over dat collegaatje dat net terug is van een reis naar Australië?’ vroeg Lise, terwijl ze de laptop op de salontafel zette en zichzelf rechtop hees. Ariane knikte. ‘Nou, ze zou volgende maand pas weer beginnen, maar wilde graag eerder aan de slag. Dus zij valt de komende twee weken voor mij in. Kunnen wij samen leuke dingen gaan doen.’
     Ariane wist uit ervaring dat de “leuke dingen” van Lise vaak neerkwamen op iets met veel alcohol, harde muziek en flirterige mannen. Iets waar ze nu helemaal niet op zat te wachten. ‘Ik was eigenlijk van plan om me twee weken lang met een grote stapel boeken op de bank te installeren,’ zei ze, terwijl ze naast Lise op de bank plofte. ‘Gewoon lekker knus, hier thuis. Maar we kunnen ook gezellig samen Neflixen? Ik heb nog wel wat series die ik wil bekijken.’
     Lise gaapte demonstratief en wapperde met haar hand voor haar mond. ‘Dat is zo saai dat ik alleen van het idee al in slaap val. Dat kun je ook nog doen als je zestig bent. Kom op, je gaat niet je hele vakantie als een kluizenaar in huis doorbrengen hoor.’ Ze hengelde haar schoenen onder de tafel vandaan en begon deze aan te trekken. Daarna sprong ze vol energie overeind. Ariane zuchtte en liet zich met tegenzin door Lises uitgestoken hand uit de bank trekken. Het zag ernaar uit dat ze toch uit eten ging.

Een uurtje later zaten Lise en Ariane tegenover elkaar aan een tafeltje in het hippe, nieuwe sushi-restaurant. Tussen hen in op tafel stond een grote plank met verschillende soorten sushi. Terwijl de ober hun glazen met witte wijn bijvulde, kwam Lise weer terug op Arianes vakantieplannen. ‘Ari, hoe lang is het nu geleden dat het uitging met Martijn? Al bijna een jaar, toch?’ Arianes gezicht betrok en ze knikte. ‘Ik weet dat het je veel pijn gedaan heeft dat hij vreemdging en dat je de manier waarop je hen betrapte niet snel zult vergeten,’ ging Lise verder. ‘Mijn hart brak toen ook, voor jou.’ Ze pakte Arianes hand in de hare en Ariane drukte deze even in een gebaar van dankbaarheid.
     ‘Jij bent echt mijn steun en toeverlaat geweest toen, Lise. Ik weet niet hoe mijn leven er nu uit had gezien zonder jou,’ zei Ariane zacht.
     Lise leunde iets naar voren over de tafel en keek haar vriendin in de ogen. ‘En nu ben ik er weer voor je. Om je eraan te herinneren dat je jong bent, en aantrekkelijk. Dat er andere mannen zijn en dat je die een kans moet geven. Desnoods voor een one-night-stand. Maar bovenal dat je weer eens moet genieten, ga erop uit. Leef!’
     Ariane voelde zich ongemakkelijk en trok haar hand terug uit die van Lise. Haar zelfvertrouwen had een flinke knauw gehad. ‘Ik ben er gewoon nog niet aan toe om met nieuwe mensen kennis te maken en zeker niet met mannen. Ik ben lomp en oninteressant. Geloof me, ik doe die mannen een plezier door thuis te blijven. Laat mij maar gewoon elke dag voor mijn klasje staan, dan laat ik de uitjes en de feestjes wel aan jou over.’ Na deze mededeling viel er een stilte, waarin Ariane een stuk sushi tussen haar stokjes klemde, de sojasaus doopte en in haar mond stopte.
     ‘Je bent niet lomp en oninteressant,’ wierp Lise onvermoeibaar tegen. ‘Je bent prachtig, vrouwelijk, lief, grappig, intelligent … zal ik nog even doorgaan?’ Ze haalde even adem om haar opsomming van Arianes kwaliteiten voort te zetten.
     Ariane lachte, tegen wil en dank. ‘Nee, ik heb er wel een beeld bij,’ zei ze warm tegen Lise. ‘Maar jij bent ook mijn beste vriendinnetje hè, jij moet dat vinden,’ plaagde ze.
     ‘Ariane, elke man mag zijn handen dichtknijpen met een vrouw zoals jij. En dat zeg ik niet alleen omdat ik je vriendin ben. Ik weet dat je me niet gelooft, maar ik zal bewijzen dat het zo is. En om te beginnen laat ik je niet de hele vakantie thuis op de bank doorbrengen.’ Lise pakte haar telefoon en opende het scherm. Er verscheen een brede grijns op haar gezicht. ‘Dit kan geen toeval zijn,’ zei ze en keek Ariane ondeugend aan.
     ‘Wat is er?’ vroeg Ariane, die toch wel een beetje nieuwsgierig was.
     ‘Goed nieuws. Nee, niet goed, geweldig nieuws!’ Lise scrolde door het berichtje op haar telefoon. ‘Ik heb vanmiddag via zo’n veilingsite geboden op een lastminutevakantie. Een belachelijk laag bedrag, dus ik heb er verder niet meer aan gedacht. Maar ik heb de veiling gewonnen, wij vertrekken morgen naar de zon! All inclusive in een vijfsterrenhotel. Voor vijftig euro.’ Ze drukte het scherm onder Arianes neus die verbouwereerd begon te lezen.
     ‘Khalij Alhakim? Waar ligt dat in godsnaam?’ vroeg Ariane, niet heel enthousiast.
     ‘Wat doet dat ertoe?’ wuifde Lise haar opmerking weg. ‘Heb je die foto’s gezien?’ Ariane richtte zich op de plaatjes van hagelwitte stranden, azuurblauwe zee, wuivende palmbomen, luxe hotelkamers, prachtig aangelegde zwembaden en paleizen die zo uit de sprookjes van Duizend-en-één-nacht leken te komen. Het zag er wel aanlokkelijk uit, dacht ze, terwijl ze van de foto’s opkeek naar de regen die langs de ramen van het restaurant naar beneden sijpelde.
     ‘Wil jij dan niet weer eens de zon op je huid voelen?’ vroeg Lise met verlangen in haar stem. ‘De zon afgewisseld met een koel briesje van zee. Met een heerlijke cocktail erbij. O, en je kunt je stapel boeken natuurlijk gewoon meenemen op vakantie.’ Ze zag dat Ariane bijna overstag was.
     ‘Mijn vakantiegarderobe is echt volstrekt ontoereikend,’ sputterde Ariane nog tegen. ‘Volgens mij heb ik niet eens een bikini of iets dergelijks.’
     ‘Nou, die hebben ze daar vast in overvloed,’ stelde Lise haar gerust. ‘Juist leuk, dan hebben we een reden om lekker te gaan shoppen.’
     Ariane keek Lise aan, niet wetend wat ze verder nog tegen het idee in kon brengen. Lise beantwoordde haar blik met een tevreden uitdrukking op haar gezicht en Ariane lachte hoofdschuddend. ‘Oké, nou het lijkt erop dat we op zonvakantie gaan. Hoe laat vertrekken we morgen?’
     Lise sprong op van haar stoel en kwam achter Ariane staan. Ze omhelsde haar vriendin en legde haar wang tegen die van Ariane. ‘Ik ben zo trots op je,’ zei ze warm. ‘We gaan een fantastische tijd hebben. Ik beloof dat je er geen spijt van krijgt!’
     Ariane knikte en kneep even in Lises arm. Nu ze eenmaal had ingestemd, werd ze overspoeld door een verwachtingsvolle spanning. Maar waarom liep er een rilling langs haar ruggengraad bij die laatste opmerking?

Terwijl hun vliegtuig zijn eindbestemming naderde, bekeken Ariane en Lise vol belangstelling het uitzicht vanuit het raampje. Tijdens het rondje over de stad vergaapten ze zich aan de futuristische kantoorgebouwen en hotels die met veel staal en spiegelend glas tot hoog in de lucht reikten. Vervolgens vlogen ze over de baai om op de juiste koers voor de landingsbaan te komen. De turquoise watermassa die eindigde in het reflecterende, witte zandstrand werd hier en daar onderbroken door de indrukwekkende jachten die het oppervlak doorsneden. Iets verderop lag een groot aantal jachten aangemeerd in de luxueuze jachthaven.
     ‘Ik ben benieuwd wat een colaatje hier op het terras kost,’ kon Ariane niet nalaten om op te merken.
     ‘Zeurkous,’ lachte Lise en porde Ariane met haar elleboog in haar zij. ‘De kunst is natuurlijk om leuke mannen aan de haak te slaan die de drankjes voor ons betalen,’ plaagde ze.
     ‘In dat geval ben ik blij dat we all inclusive zitten,’ antwoordde Ariane zuinigjes. Begon dat mannengedoe van Lise nu al? Ze hadden nog niet eens voet aan de grond gezet.
     Vanaf het vliegveld namen Ariane en Lise een taxi naar het hotel dat aan de rand van de stad, pal aan het strand lag. De oprijlaan naar het hoofdgebouw werd aan weerszijden omarmd door een lange rij palmbomen, afgewisseld met weelderig bloeiende Bourgainville in allerlei kleuren. Vol ontzag staarden de vriendinnen naar het immense gebouw dat in hun gezichtsveld opdoemde. Het bestond uit twee hoge, slanke torens in een soort organische vorm die halverwege een kwartslag om elkaar draaiden. De buitenkant was geheel van glas dat door de weerspiegeling van het zonlicht op de speciale coating op vloeibaar metaal leek.
     ‘Hoeveel verdiepingen waren het ook alweer?’ vroeg Ariane ademloos.
     ‘Veertig,’ antwoordde Lise, die bijna haar nek verdraaide om het bovenste punt te kunnen zien. ‘Op het dak is een zwembad en een poolbar. Verder heeft het hotel nog vier andere zwembaden, een privéstrand, zes restaurants, een eigen winkelcentrum, twee nachtclubs en een casino.’
     ‘Wauw, dit is inderdaad wel eens iets anders dan de camping op Ameland,’ verzuchtte Ariane. De taxi stopte voor de brede marmeren trap die naar de draaideuren van de ingang leidde. Boven de ingang stond in grote, goudkleurige letters: “Hotel Alhakim”. De taxichauffeur stapte samen met Ariane en Lise uit om hun koffers uit de achterbak te halen en nadat ze hem hadden betaald, reed hij met een beleefde knik van zijn hoofd weg.
     Een beetje verdwaasd stonden ze met hun koffers op de trap voor het hotel. Omhult door de warmte en de beelden, geluiden en geuren van een compleet andere wereld. Tot het ronkende geluid van een op hoge snelheid naderende sportwagen hun aandacht trok. De glanzende, zwarte bolide kwam ternauwernood op tijd tot stilstand en voordat ze het in de gaten hadden, kwamen van alle kanten mensen aangerend, met telefoons, microfoons, foto- en filmcamera’s in de hand. Waar kwamen die ineens allemaal vandaan?
     Ariane deed een stapje opzij om beter zicht te krijgen op de oorzaak van alle commotie. De lange, gespierde man die zich uit de auto vouwde, benam haar op slag de adem. Wat compleet nergens op sloeg, want ze had een grote hekel aan het playboy-type waar hij voor stond. Alles aan hem schreeuwde geld, macht en uiterlijk vertoon. Zijn kortgeknipte, gitzwarte haar was bovenop iets langer en in de war gestyled, zodat het leek alsof zijn gezelschap er flink met haar handen doorheen had gewoeld. Zijn brede bovenlijf en gespierde benen deden het perfect gesneden maatpak dat hij droeg alle eer aan. Maar Ariane was vooral gebiologeerd door zijn gebruinde gezicht waarin heldergroene ogen werden omlijst door de donkerste wimpers die ze ooit bij een man had gezien. De zwarte wenkbrauwen erboven deden enigszins nors aan. Zijn harde, brede kaaklijn werd verzacht door zijn zinnelijke mond, die een prachtig gebit onthulde toen hij geruststellend lachte naar de beeldschone vrouw die hem vergezelde en die inmiddels ook uit de auto was gekomen.
     Niet in staat zich te bewegen of haar blik van hem af te wenden, werd Ariane overspoelt door emoties en verlangens die ze nog nooit eerder had gevoeld, zelfs niet tijdens haar relatie. Haar hart bonsde in haar keel en alle geluiden leken van heel ver weg te komen. Tegenstrijdige signalen verwarden en verlamden haar. Ze wilde naar hem toe lopen om hem aan te raken, zo dicht mogelijk bij hem te zijn. Maar tegelijkertijd spoorde een panische angst haar aan zo hard en zo ver als ze kon bij hem weg te rennen. Ze wilde dat hij haar zou zien, haar op zou merken. Ze wilde dat hij haar zou kussen. Maar tegelijkertijd wilde ze zich klein maken, onzichtbaar. Zich verstoppen voor zijn scherpe blik. Het zweet brak haar uit.
     Terwijl de man en de vrouw aanstalten maakten de trap op te lopen, dromden de mensen in een kakafonie van stemmen om hen heen. Ze verdrongen zich om een glimp van hen op te vangen, een foto of filmpje te maken of een vraag te stellen. De man gooide zijn autosleutels naar een personeelslid in uniform van het hotel. Hij gebaarde hem de auto weg te zetten. Toen richtte hij zich weer op de vrouw en op het publiek.
     Op dat moment botste iemand die onbesuisd aan kwam rennen van achteren tegen Ariane op. Ze verloor haar evenwicht, wankelde enkele stappen naar voren met in de lucht maaiende armen en viel op handen en knieën op het marmer. Slechts enkele centimeters verwijderd van de broekspijpen van het maatpak. Ariane werd rood van schrik en schaamte en wist niet wat ze met de situatie aan moest. Met paniek in haar ogen zocht ze naar Lise, maar zag haar niet. Opkijken durfde ze onder geen beding. Wat was ze ook een ontzettende kluns!
     Enkele seconden verstreken waarin niemand iets deed of zei, toen kwam Ariane weer bij haar positieven en begon overeind te krabbelen. De man hielp haar niet, maar keek met opgetrokken wenkbrauwen toe. Eenmaal rechtop klopte Ariane met toenemende verontwaardiging het stof van haar zomerjurk en van haar benen. Ze was minstens een kop kleiner dan hij. Nu keek ze wel naar hem op, met een nijdige blik. ‘Bedankt voor je hulp, dat had je niet hoeven doen hoor,’ zei ze sarcastisch.
     De man pakte haar bij de bovenarm en scande haar lichaam op verwondingen. Zijn aanraking en blik veroorzaakten tintelingen in haar hele lijf en Ariane wilde zich lostrekken. Hij liet haar echter nog niet gaan en ving haar blik. De peilloze, blauwe diepte van haar ogen ontmoette de ondoordringbare, groene wildernis van de zijne en even stond Arianes wereld stil.
     ‘Je mankeert niets.’ Zijn zakelijk en eenzijdige constatering bracht Ariane weer met beide benen op de grond. Wat een onuitstaanbare, arrogante kwast! Hij had haar net zo goed in haar gezicht kunnen uitmaken voor aanstelster. Ze rukte haar arm los uit zijn greep en wilde hem van repliek dienen. Hij liet haar echter staan en richtte zich op een man in hoteluniform die aan kwam snellen om het incident te sussen. ‘De kosten van het verblijf van deze dame zijn voor mijn rekening,’ zei hij. Hij negeerde Arianes protesten en liep weg om zich weer bij de vrouw die bovenaan de trap op hem stond te wachten te voegen.
     ‘Nou, het onderdeel “hoffelijkheid” heeft duidelijk niet genoeg aandacht gehad tijdens zijn opvoeding,’ zei Lise die alles van een afstandje had gevolgd. Ze liepen achter de man van het hotel aan die met hun koffers naar de ingang liep.
     ‘Echt hè,’ antwoordde Ariane, nog steeds ontdaan. ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.’ Dat was overigens van toepassing op alle facetten van haar kennismaking met de man, niet alleen zijn onbehouwen gedrag. Hoewel kennismaking … ze wist niet eens wie hij was.
     ‘Maar hij ziet er wel uit om op te eten,’ merkte Lise onverbeterlijk op. Ariane onthield zich wijselijk van commentaar en liep achter haar vriendin aan het hotel in.

Hoofdstuk 2