MicroMaan

Nachtwacht

MicroMaan

Het was een kille nacht. Juliander rilde. Niet zozeer omdat hij het koud had, ook al voelde hij zijn ledematen allang niet meer. De hemellichamen deden hun best, maar desondanks was het onnatuurlijk donker, hetgeen hem de rillingen bezorgde. Dichte mist kroop vanuit de bosrand over het meer naar de plek waar hij stond aan de oever. Het baarde hem zorgen. Al velen waren onder gelijke omstandigheden verdwenen. En nooit werd er meer iets van hen vernomen. Alleen verdween nooit eerder iemand rond deze tijd van de maand, anders was hij ook nooit op wacht gestuurd vannacht.

Plots was er een licht in de mist. Het licht was geruststellend. Intrigerend. Aantrekkelijk zelfs. Warmte straalde en een gevoel van kalmte overspoelde Juliander. Nieuwsgierigheid deed hem het licht benaderen. De spanning zakte langzaam weg terwijl hij de lichtbron naderde. Stap voor stap werd hij warmer. Eerst zijn tenen, toen zijn voeten, zijn benen en daarna de rest van zijn lichaam. De warmte omarmde hem stevig en ontnam hem de adem.

Juliander hapte naar lucht en warmte maakte plaats voor kou. Adem maakte plaats voor water.

Hij zonk...

 

Het was een kille nacht en van Juliander werd nooit meer iets vernomen.