0.

Een citytrip naar vrijheid

0.

Haar rugzak had ze zorgvuldig onder haar benen verstopt, haar bagage lag netjes in het daarvoor bestemde rek. De stoel naast haar leek te wachten op een reiziger die niet meer zou komen. Ze had het niet eens in de gaten. Het boek in haar hand en de muziek in haar oren slorpten al haar aandacht op. Haar gedachten stonden uit en dat was meer dan welkom na de afgelopen dagen. He is young, he’s afraid[1], zong een van haar favoriete musicalacteurs. Het had over haar kunnen gaan als zij een jongen was geweest.

Op haar gsm stonden nog drie onbeantwoorde berichten, allemaal van dezelfde persoon. Ze had ze zelfs niet gelezen. De naam alleen al deed haar ogen branden en ze kon de neiging om die brand te blussen bijna niet onderdrukken. Niet huilen, Roos. Niet in de trein. Zo zwak ben je niet – alleen maar jong en bang. Hetzelfde mantra herhaalde zich steeds in haar hoofd. Voor haar ogen zweefden letters in het rond. Ze kon ze niet lezen, ook al wilde ze graag. Uiteindelijk liet ze haar oogleden zakken. Telde tot drie. Haalde diep adem en zuchtte vervolgens opgelucht. Het had gewerkt. Dit keer wel.

Intussen zouden haar ouders wellicht ontdekt hebben dat ze niet zomaar een trein was opgestapt. Voor het eerst in haar leven had ze haar eigen zin gedaan, impulsief, zonder verder na te denken en toch wetende dat het problemen zou veroorzaken. Deze Eurostar zou haar naar Londen brengen. Ze had het geluk dat er nog tickets waren geweest en dat ze lastminute een kamer had kunnen reserveren. Gedeeld met een onbekend persoon, weliswaar, met als enige voorkeur voor een kamergenoot ‘vrouw tussen de twintig en de dertig’.

Pas in de tunnel besefte ze echt waar ze mee bezig was. Eén van haar dromen waarmaken en tegelijk misschien een nachtmerrie in gang zetten. Het kon haar niet schelen. Ze was eenentwintig en wel degelijk in staat om haar eigen beslissingen te maken – al twijfelde ze daar op dat moment lichtjes aan. Normaal gezien zou ze de laatste persoon op aarde zijn om eender welke ruimte te delen met een onbekende. Daarom had ze een eigen keuken en eigen badkamer geëist toen ze eindelijk student zou worden, daarom wilde ze altijd de luxe van een hotelkamer in plaats van de goedkopere hostels. Een diepe zucht ontsnapte haar, ze murmelde de woorden in haar oren zachtjes mee. De vreemde blikken van medereizigers voor en achter haar die dat uitlokte merkte ze niet eens op. Alles verdween, iedereen verdween. Alleen zij en haar muziek bleven over.


 


[1] “Hij is jong, hij is bang” – Bring him home, Les Misérables

1.