Dat was de reservetijd

Dat was de reservetijd - Finalist #MicroLicht

Dat was de reservetijd

Ze hoort een klap als de zware deur achter haar dichtvalt. Ze zet een stap vooruit. Haar hart trekt zich samen. De wind, beneden niet zo sterk, maar hierboven wel, strijkt haar haren uit haar gezicht en likt langs haar huid.

‘Het is niets meer dan een chemische reactie. Sommige mensen krijgen het ook als ze flauwvallen, en die hebben niet eens op het randje van de dood gebalanceerd. Wees blij dat je reservetijd hebt gekregen.’ Dat heeft Mica de vorige avond tegen haar gezegd, maar wat weet Mica ervan? Is hij degene die onwel is geworden in de auto en frontaal tegen een boom is gebotst? Is hij degene die door die tunnel heeft gezweefd en daaruit is weggerukt voordat hij het gelukzalige licht aan het einde daarvan kon bereiken? Is hij degene die de mannen en vrouwen met de chirurgenmaskers vervloekt heeft?

Ze kijkt naar de parkeerplaats, elf verdiepingen onder haar. De auto’s lijken wel van speelgoed. Als ze eerst haar ene en vervolgens ook haar andere voet op de stenen balustrade neerzet, daalt er een kalmte over haar neer.

Als het laken dat haar even later zal toedekken.

En langzaam donkerrood zal kleuren.