Anne

Anne

Anne

Ze had een lange week gehad op haar werk. Ze was nog nieuw en wilde alles zo graag goed doen. Maar de computer werkte niet mee en haar nieuwe baas was een klootzak. En alle uren die ze ’s avonds thuis nog in het project stopte, waren onbetaald. Dus loog ze vrijdagavond tegen haar vriendinnen dat ze moest overwerken. De waarheid was dat ze even alleen wilde zijn. Ze stapte op haar fiets met haar favoriete muziek in haar oren en begon te trappen. En te trappen. En met iedere meter die ze vooruit kwam voelde ze zich meer zichzelf. Tot de eerste druppel viel, was ze zich totaal onbewust van tijd. Al snel was ze compleet doorweekt en ze besefte zich dat ze geen enkel idee had waar ze was. Ze keek op haar mobiel. Leeg. Toen ze van haar fiets stapte voelde ze hoe moe ze was. Het werd donker. Gelukkig liep daar een man. Op zijn dooie gemak. Hij zou vast weten waar ze waren. Ze riep hem. Hij kwam dichterbij. Ze voelde opluchting. Probeerde nog eenmaal haar mobieltje. Drukte een paar keer op het knopje. Veegde het scherm af. En toen ging het licht uit.