Hartslag

Hartslag

Hartslag

De sportschool ging bijna dicht. Met een handdoek veegde hij zijn bezwete voorhoofd af. Hij stapte van de hometrainer en liep naar de ruimte met de kluisjes.

Hij schrok van de man die hem vanuit de spiegel aangaapte. Zijn ogen waren moe, zag hij, maar daar had hij nu geen boodschap aan. Nog één nacht scherp blijven.

Kluis nummer 14. Hij controleerde of hij echt alleen was en probeerde toen de code. Het deurtje ging open en hij zag meteen de envelop. Zoals afgesproken zaten de sleutels en het adres erin. Hij stopte de envelop in zijn rugtas. Net op het moment dat hij het kluisje weer dicht wilde doen, hoorde hij een telefoon. Opnieuw klom zijn hartslag naar 180, maar nu binnen twee seconden. Achterin het kluisje zag hij het licht van een scherm. Hij pakte de telefoon en nam op.

 ‘Je bent te laat.’ Hoewel de telefoon niet op speaker stond, schalde de zware stem door de ruimte.

‘Ik heb iemand anders moeten regelen. Je bent niet meer nodig. Je ziet er moe uit, vriend.’

Op het moment dat de verbinding werd verbroken, hoorde hij de deur achter hem in het slot vallen.