Over de grens

Over de grens

Over de grens

Ahmed, mijn fixer, vond het een slecht idee. “You get us killed, you fool!” De vrouw zat tegen de muur. Ze kon niet meer staan. Je zou verwachten dat je in zo’n situatie duizend vragen stelt maar haar smekende blik was voldoende. Ik hoefde niet met haar te praten om te weten wat er aan de hand was. Ze keek intens dankbaar toen ik aannam wat ze aan me gaf. Het bundeltje was zo licht! Tegenwoordig denk ik vaak aan de blik van die vrouw en dan twijfel ik nergens meer aan.

Ahmed laadde de koffers met de camera’s achterin de jeep. Nog steeds geërgerd gebaarde hij dat ik het bundeltje aan hem moest geven. Heel voorzichtig liet hij het zakken in een kleine ruimte die hij tussen de koffers had gecreëerd. Uiteindelijk legde hij zijn dikke jas over de hele vracht. Zijn loyaliteit ontroerde me.

De militairen aan de Turkse grens controleerden ditmaal alleen onze papieren. Goddank. Zodra het kon, parkeerden we de Jeep. Toen ik het bundeltje iets verder openwikkelde keken twee donkere oogjes me alert aan. Het babymeisje was doodstil. Ik nam haar op schoot en liet haar drinken uit mijn waterfles.