Prikkels

Prikkels

Prikkels

De geur van vers geplukte rozen drong mijn neusgaten binnen, wat ze even deed tintelen.
Mijn favoriet, dacht ik.

Algauw ging de geur gepaard met muziek, wat ik in tijden al niet meer gehoord had.
De combinatie van de geur en muziek bracht een gevoel van geluk bij me naar boven en liet mij glimlachen. Het voelde gek, alsof mijn lichaam het niet meer gewend was.
Langzamerhand begon ik meer kleine prikkels te voelen op mijn lichaam. Een briesje, wat een plukje haar zachtjes in mijn gezicht liet bewegen. Mijn tenen die gekieteld werden door een wollen deken. Een warme gloed op mijn armen en… iemand die mijn rechterhand losjes vasthield.

Als een soort reflex kneep ik erin, waarna ik diegene naar adem hoorde snakken. Ik voelde hoe mijn hand steviger werd vastgepakt, gevolgd door een zachte vrouwelijke stem: “Stephanie?”
Ik herkende haar stem meteen. Ik wou iets terugzeggen, maar mijn lichaam werkte niet mee.
“Stephanie? Ben je…?” Mijn moeder stopte abrupt met praten. Er was twijfel.
Het enige wat ik kon opbrengen was om nog een keer zachtjes in haar hand te knijpen. Mijn moeder gaf een zucht van opluchting. Het was geen droom, ik was eindelijk echt wakker.