Met Weinig Woorden

Met Weinig Woorden #microdroom

Met Weinig Woorden

Elke pauze liep Lara naar haar kluisje om haar boeken te wisselen. Een gewoonte die Samuel ook deelde: de jongen wiens kluisje onder die van Lara zat, en haar elke schooldag bekoorde met zijn goud besprenkelde bruine ogen. Ze glimlachte toen hij, naar verwachting, kwam aangelopen.

"Hey! Eindelijk, pauze. Maandagen gaan zo langzaam, of niet?" Samuel was altijd spraakzaam, en als je Lara's hey en ok mee zou tellen, waren ze wel eens in gesprek geweest. Vandaag knikte ze alleen, friemelend aan haar te lange mouwen. Hij glunderde terug, oprecht en met stijl.
"Nog iets leuks gedaan afgelopen weekend?" vroeg hij, hurkend bij zijn kluisje.

Een vraag als deze was vooralsnog alleen voorgekomen in haar dagdromen die ze religieus vlak voor elke pauze had. Als ze dit slim zou aanpakken, kon dit een leuk en vooral lang gesprek worden. Niet alleen gezwijmel meer, maar ook interactie. 

"Nee." flapte ze er echter uit, en ze sloot gepijnigd haar ogen. Terwijl Samuel opstond, vervloekte Lana haarzelf om de gemiste kans. Ze stond klaar om hem straks spijtig na te kijken.
"Zin om dan samen wat leuks te doen komend weekend?"

Voor een fractie van een seconde dacht Lara dat hij het misschien tegen iemand anders had, maar ze kon niet ontkennen dat hij, op dat moment, alleen oog voor haar had. Samuel keek haar doordringerder aan dan ooit tevoren, alsof er ook vlinders in zijn buik rond stuiterden. Dus ze herpakte zich, en koos zorgvuldig uit haar brede vocabulaire:

"Ok."