Het voelt als thuiskomen

Het voelt als thuiskomen

Het voelt als thuiskomen

Het voelt als thuiskomen

Ieder bezoek aan het s.s. Rotterdam is een belevenis, die tegelijkertijd ook weer vele herinneringen oproept aan de tijd toen het schip nog in de vaart was. Wat is het toch een schitterend klassiek gelijnd zeeschip als je haar ziet liggen aan het Katendrechtse Hoofd in Rotterdam. En wat is het ook bijzonder dat dit historische stoomschip bewaard is gebleven.

Nu komt het niet meer van zijn ligplaats, maar toen ik op 19 april 1974 voor het eerst aan boord stapte was dit schip nog echt in volle glorie. Na een studie aan de Hogere Zeevaartschool in Den Helder, was ik als leerling stuurman aangenomen bij de Holland Amerika Lijn (HAL Beheer). Na twee reizen op de Atlantic Star werd ik geplaatst op het s.s. Rotterdam. Je komt dan terecht in een heel andere wereld en vooral omdat leerling stuurlieden in die tijd aan boord van het vlaggeschip van “De Lijn” niet erg gebruikelijk waren.

Ik kreeg een hutje op het Bridge Deck aan bakboord, vlak achter de brug. Het waren kleine hutjes met twee bedden (boven elkaar), een bureautje, een dubbele kast en een wasbak. Voor de  douches moest je de gang op naar de wasruimten. Verder waren op het brugdek ook de radio-officieren, de scheepspolitie en natuurlijk de kapitein gehuisvest.

Het schip maakte in het voorjaar en de zomer cruises van 7 dagen vanuit New York naar de Bahama’s (Nassau) en Bermuda. Meestal voeren er 3 tweede stuurlieden op het schip die de wachten verdeelden. De oudste 2e stuurman liep de dagwacht (DW), de middelste de hondenwacht (HW) en de jongste de voormiddagwacht (VM). Ik liep op wacht  als assistent bij de jongste 2e stuurman van 8-12 en 20-24 uur. Verder waren er nog Nederlandse “stuurmansmaten” aan boord. Deze ervaren onderofficieren liepen ook wacht als assistent. Als leerling heb ik toen veel van ze geleerd.

Je taken als leerling waren in die tijd beperkt tot het nemen van een positie ieder uur, als uitkijk fungeren en voor de koffie zorgen. Als de kapitein op de brug was vroeg deze vaak via de tweede stuurman of de leerling koffie wilde halen. Andere tijden!

Maar deze eerste reis zou wel een blijvende indruk bij mij achterlaten, aangezien het schip op 30 april 1974 vast kwam te zitten bij Bermuda. We waren op dinsdag 23 april om 15.24 vertrokken uit Nassau met bestemming Hamilton, Bermuda.  Op donderdag om 06.24 werd ter hoogte van St. Davids Head de loods aan boord genomen. Onder loods aanwijzing werd The Narrows ingevaren, een smal natuurlijk kanaal, met aan weerszijden een koraalrif, dat langs de noordkust van Bermuda loopt. Het waaide stevig die dag en windstoten van ongeveer 40 mijl/uur (windkracht 8) maakten het koershouden in het kanaal lastig. Nabij boei no. 4 kreeg de zuidwestelijke wind vat op het schip en ze wilde niet meer naar stuurboord draaien. Dit lukte ook niet met behulp van beide machines. Bij een “dubbele ring” op de telegraaf vanaf de brug wisten de WTKs op het manoeuvreerplatform van de machinekamer meteen dat het serieus was en werd er onmiddellijk gehandeld.

Het mocht niet meer baten: boei nr. 4 werd aan de verkeerde kant gepasseerd en het schip kwam ter hoogte van boei no. 3 , welke onder water verdween, om 07.03 vast te zitten.

Ik was van dit alles nog niet op de hoogte en werd wakker zonder iets bemerkt te hebben. Bij het openschuiven van de gordijnen kon ik de kust van Bermuda zien, alles normaal dacht ik. Dit beeld werd snel bijgesteld toen ik om kwart voor 8 de brug opliep. Hier waren de kapitein en de loods nog bezig om met behulp van roer en machines het schip weer in de vaargeul te manoeuvreren. Vanwege de sterke wind was dit helaas zonder succes en werd de assistentie van 2 sleepboten ingeroepen.

Voor de passagiers werd eerst de tender “Canima” langszij gebracht zodat bijna 900 gasten toch hun uitstapje konden maken op Bermuda. In Hamilton werd de passagiers een lunch aangeboden aan boord van de Statendam.

Hierna probeerden de sleepboten tevergeefs de Rotterdam weer in het kanaal te duwen. Na een onderzoek van duikers bleek er gelukkig geen schade aan de romp het schip, het roer en de propellers te zijn. Een nieuwe poging om met de sleepboten en machines los te komen was om 12.17 wel succesvol en een klein uur later werd geankerd ter hoogte van “Five-Fathom-Hole”.

Van deze gebeurtenis is natuurlijk een “Scheepsverklaring” opgemaakt ten overstaan van de Nederlandse Consul in Hamilton.

De kapitein verklaarde dat: “mocht door het hierboven omschreven voorval in The Narrows, blijken, dat er schade aan het schip, van welke aard ook, is ontstaan, zulks geheel moet worden geweten aan de fortuinen der zee en niet aan onzeewaardigheid van het schip of deszelfs uitrusting of aan ondeskundige behandeling hiervan”.

Ik ben de kapitein nog altijd dankbaar voor zijn deskundige handelingen tijdens dit voorval en heb hierna met veel plezier dit seizoen aan boord afgemaakt, met als hoogtepunt een “Jazz Festival at Sea” cruise een maand later.

Na mijn leerlingentijd heb ik nog het genoegen gehad om vele reizen aan boord te mogen maken, waaronder ook 3 wereldreizen. Aan boord heb ik in 1979 ook mijn grote liefde ontmoet. Ik was 2e stuurman en Ann werkte in het casino als croupier achter de Black Jack tafel.

In 1981 hebben wij samen een schitterende wereldreis gemaakt, alvorens ik van de maatschappij met studieverlof mocht voor mijn “1e rang”. Dat betekende veel studeren en een leven aan de wal. Ann is die tijd ook in Nederland komen wonen en we zijn in 1982 getrouwd in Den Helder. Na mijn examens ben ik weer geplaatst op de Rotterdam en mijn vrouw mocht nu mee als echtgenote. Inmiddels was ik “gepromoveerd” naar een hut op het Sun Deck, met uitzicht over de boeg, naast de hut van de eerste stuurman. De messroom en de officierenbar lagen op hetzelfde dek aan bakboord. In 1984 hebben we samen nog een mooie wereldreis mogen maken. Veel herinneringen en gelukkig ook veel mooie foto’s.

Tijdens deze wereldreis werd bekend dat de HAL schepen ging afstoten, waarmee de kans op promotie ook flink zou afnemen. Na veel wikken en wegen heb ik toen toch voor een baan aan de wal gekozen en ben voor de Scheepvaart Inspectie gaan werken. Uiteindelijk ben ik in dienst van de Inspectie nog ruim 20 jaar internationaal  in de maritieme sector werkzaam geweest.

Natuurlijk hebben wij het “wel en wee” van het s.s. Rotterdam op de voet gevolgd en hoe dit prachtige schip uiteindelijk na veel omzwervingen weer in de thuishaven Rotterdam is gekomen. Iedere keer als wij nu samen aan boord verblijven is het weer een “trip down memory lane”. Alle mooie herinneringen van het leven aan boord en de vele vrienden die we toen gemaakt hebben komen dan weer boven en we voelen ons weer “thuis” aan boord. We proberen dan altijd weer een hut (kamer) op het Sun Deck te boeken, met uitzicht over de boeg van het schip.

Ter gelegenheid van mijn pensionering mocht ik kiezen waar mijn afscheidsreceptie zou plaats vinden. Geen moeilijke keuze: aan boord van het s.s. Rotterdam in de Ocean Bar. Een waardige afsluiting van mijn 45 jarige maritieme loopbaan met als begin en einde het s.s. Rotterdam. De cirkel is hiermee rond!

Richard en Ann Schiferli