Hoedje van papier

Hoedje van papier

Hoedje van papier

Ze kunnen dwars door de melkweg vliegen, maar geen papieren hoedjes vouwen. Onze grijze, slijmerige overheersers hebben geen vingers. En dus zit ik hier.

Papier dubbel vouwen, open doen, rechter bovenhoek naar het midden, linker bovenhoek naar het midden. Het is twee uur 's middags, het moment waarop het tl-licht meestal mijn migraine doet aanzwellen. Ik vraag me af hoeveel exemplaren ik al heb gevouwen sinds onze planeet in één grote fabriek voor hoedjes van papier is veranderd.

Onze manager XzoXzf is Lena weer met zijn ogen aan het taseren. De eerste foto's van de aliens met hun papieren hoedjes op waren hilarisch. Die domkoppen accepteerden vouwwerkjes als handelswaar voor hun kostbare brandstof. Nou, de grap is er wel vanaf. Toegegeven, Lena vouwt ook altijd scheef.

Genoeg. Vandaag is de dag dat ik vlucht, besluit ik plots. Met een snelle haal laat ik het papier in mijn huid snijden. Triomfantelijk steek ik mijn bloedende vinger in de lucht. "We hebben een gewonde," roept Frank. De verhalen over de ziekenboeg zijn gruwelijk. Maar alles is beter dan dit.