De piratenschat

De piratenschat

De piratenschat


Eindelijk was het langverwachte moment aangebroken. Zachtjes gleden mijn vingers over de gladde voorkant. Ik zie mijzelf nog liggen op het witte vloerkleed, de Intertoysfolder op beide handpalmen rustend, zoals een dominee het Woord Gods met zijn handen draagt en beschermt. Langzaam sloeg ik de folder open en nam een stift die ik speciaal voor dit moment al dagen, nee, eerder weken geleden, had klaargelegd. Ieder plaatje werd aan een gedegen inspectie onderworpen. Zou ik dit echt leuk vinden? Zou het bij de rest van mijn speelgoed passen? Ik wikte en woog en kwam tot de conclusie dat niemand erbij gebaat was als ik al te kritisch zou zijn. Blokken? Hebben! Uitroeptekens ernaast. Soldaatjes? Grote cirkel er omheen. Miniatuurautootjes? Streep eronder. Op iedere pagina bleef ik lekkerbekkend genieten en al snel bestonden de eerste pagina's uit grote zwarte cirkels, strepen en uitroeptekens. Daar tussenin roze vlekken met meisjesspeelgoed.

Snel bladerde ik door naar de categorie waar het allemaal omging: Lego. Vliegensvlug schoot de stift nu van links naar rechts en van boven naar onder. Langer dan twee tellen hoefde ik niet naar de ridders, draken en kastelen te kijken, om te weten dat dit speelgoed de essentie van mijn bestaan op aarde vormde. Ik sloeg nog een pagina om en hief de stift op, zodat ik deze weer genadeloos op het gladde papier neer kon laten dalen. Maar dat gebeurde niet. Midden in de lucht bleef de stift trillend steken. Wat mij aanstaarde had een prachtige, sierlijke bruine vorm. Erboven liep aan weerszijden een rode rand die vier paar kanonnen accentueerde. Twee maal zoveel als de kanonnen op mijn eigen admiraalsschip! De vorm telde drie masten en zes zwart-wit gestreepte zeilen. Op het grote zeil stond een doodshoofd met twee witte beenderen afgebeeld. Erboven drie wild wapperende piratenvlaggen. Met dit schip zag ik mijzelf tot mijn laatste snik over het kleed varen, tot ik zelf net zo oud en wit als het kleed zou zijn. Zeeslagen als nooit tevoren speelden zich voor mijn ogen af.

Een eigen vloot. Langzaam drong het tot me door. Nooit eerder had ik met zoveel aandacht en respect een cirkel om iets gezet als om het piratenschip. Ter verduidelijking voorzag ik het van extra strepen en uitroeptekens. Ik sprong op en rende naar mijn moeder, die met een gefronste blik over de naaimachine gebogen zat. Onder de naaimachine ging de naald met een scherp getik door één van mijn broeken heen. Vlak voor de eettafel waaraan ze zat te werken, bleef ik staan en keek nog eens naar de folder. Nu pas zag ik de prijs en verstijfde van schrik. Dit kón, dit mócht ik niet verlangen.

  'Heb je wat moois voor je verjaardag uitgekozen?' vroeg mijn moeder. Vertwijfeld overhandigde ik met een rood hoofd de folder. 'Zozo' zei ze, terwijl ze mijn pagina's aan 'verlanglijstje' door haar vingers liet gaan. 'Zozo.' Toen raapte ik al mijn moed bij elkaar.

  'Het piratenschip wil ik toch maar niet, mamma.'