ss Rotterdam

ss Rotterdam

ss Rotterdam

Leeuwarden, 18 maart 2019

 

Goedendag,

Mijn naam is Patricia Roodhof – Dijkstra wonend te Leeuwarden.

Sinds kort weet ik dat het schip waar ik destijds uit Australië mee teruggekomen ben in Rotterdam ligt. Via een vriendin kreeg ik de link dat jullie op zoek zijn naar verhalen van mensen die ooit hebben gevaren op de SS Rotterdam.  Graag zou ik dan ook mijn verhaal met jullie willen delen.

In oktober 1959 besloten mijn ouders naar Australië te gaan emigreren, beide nog jong 18 en 20 jaar, maar klaar voor het avontuur. Een broer en zus van mijn vader was hen al voorgegaan een broer van mijn moeder ook was ook al geïmmigreerd naar Australië.

Op deze reis ben ik toen verwekt, en in juli 1960 ben ik in Sidney  geboren. Vaak hebben wij mijn vader hiermee geplaagd dat hij wilde oefenen maar het al kon. Later is mijn zusje geboren april 1964  ook in Sidney.

In november 1964 heeft mijn moeder besloten weer terug te willen gaan naar Nederland, zij had namelijk erg last van heimwee. En bovendien de dromen die zij had kwamen voor haar niet uit in het verre Australië. In oktober 1964 ging mijn moeder met mij en mijn zusje (toen nog maar 6 maanden )alleen terug naar Nederland. Mijn vader kon toen niet mee want er was geen geld voor en ticket. Hij is 6 maanden later terug gekomen. Ik zie me nog staan in Rotterdam toen we mijn vader gingen ophalen, ik zag hem zwaaien en was blij hem weer te zien. Mijn vader had niet door dat ik in geen Australisch meer sprak en hem dus niet begroete met daddy, nee ik had inmiddels fries geleerd doordat we bij mijn pake en beppe in Stiens waren ingetrokken en riep” heit.”

Wat ik mij herinner van de boot is dat wij een hut deelden met een Duitse mevrouw, het was een kleine hut met stapel bedden, mijn moeder vertelde later wel eens dat deze mw. vaak boos was want ja een baby huilt wel eens. Bovendien was mijn moeder nog jong en vond het best wel moeilijk met twee kinderen alleen op reis te zijn.  Schuin tegenover onze hut was een gezin ook met kinderen,  met dat meisje speelde ik op de gang,  en bij het zwembad waren  wij ook regelmatig te vinden.

In mijn beleving waren er twee zwembaden, één voor de kinderen en één voor de volwassenen. De herinnering die ik hiervan heb is dat ik nog weet dat neptunisch aan boord kwam. Alle vrouwen werden ingesmeerd met een soort modder/klei en daarna konden ze dat afspoelen onder de douche, de kinderen moesten iets doen in het zwembad, wat precies dat weet ik niet meer. Ik heb het diploma van neptunisch nog (zie omslagafbeelding).

De eetzaal kan ik mij ook nog voor de geest halen, het was een grote zaal waar de tafels in lange rijen stonden, iedere maaltijd weer mooi gedekt. En zoals vaak op een boot weet ik nog een storm te herinneren, het servies schoof van de tafels, ik zie het personeel en gasten nog rennen om te redden wat er maar te redden viel.

De laatste herinnering die ik nog heb is dat wij langs de Etna kwamen en dat deze actief was, het was schijnbaar spectaculair wat iedereen kwam naar het dek om foto’s te maken, wij hadden ook een foto maar heb deze helaas niet kunnen vinden.

Dit zijn mijn herinneringen van de boot waar ik zes weken lang mee gevaren heb. ik vind het erg fijn dit met jullie te delen en door het opschrijven kwam de beleving ook enigszins terug.  nu ik weet dat de SS Rotterdam in Rotterdam ligt heb ik boven aan mijn lijst staan dat ik graag deze boot weer wil zien en hoop er zeker eens een nacht op te kunnen slapen samen met mijn man.