SS Rotterdam, de tijd heeft stil gestaan... Een herinnering voor eeuwig.

SS Rotterdam, de tijd heeft stil gestaan

SS Rotterdam, de tijd heeft stil gestaan... Een herinnering voor eeuwig.

We wilden iets bijzonders met ons gezin gaan doen, ter ere van ons 12,5 jarig huwelijk.  Ons leek de SS- Rotterdam de unieke plek te zijn. Papa, mama, en zonen Luuk van 9 jaar en Job van 6 jaar gaan samen overnachten op het schip, de SS- Rotterdam. Op 9 maart 2019.

Eind van de ochtend komen we aan op de 3e Katendrechtsehoofd 25, in Rotterdam, de SS- Rotterdam. Vanuit onze auto zien we een prachtig, machtig groot schip. Op een unieke locatie. Met ons viertjes stappen we vol verbazing uit, Luuk en Job lopen vol enthousiasme naar het schip. Ze zijn even wat druk, en even verbazing wekkend stil. Luuk zegt: Gaan we hier echt slapen? Het lijkt wel een droom. Mama zegt; Ja, dat gaan we echt doen. Papa en mama voelen zich ook helemaal anders, wat zo’n groot schip van buitenaf al uitstraalt, het is niet met woorden te beschrijven. Het is zo’n bijzonder gevoel. Mama zegt tegen papa dat ze dit zo niet verwacht had. Het is totaal niet vergelijkbaar met een hotel, totaal niet. Wat een machtig, prachtig en groot schip, de sfeer van eind jaren 50, voel je al als je het schip ziet. 60 jaar geleden alweer…

We staan intussen voor het reusachtige schip, wij vallen helemaal weg bij zo’n immens schip. We kijken onze ogen uit, zoveel indrukken. Mama denkt eraan, hoe fantastisch dit is. Wat zijn we toch rijk, dat we dit als gezin mee mogen maken. Mama denkt even aan herinneringen van jaren terug. Dit hadden we in het begin van ons huwelijk niet kunnen dromen. We hebben de nodige strubbelen omtrent de zwangerschappen gehad, een miskraam, en het wachten, valt hierbij in het niet. Nadat we onze 1ste zoon Lucas geboren hebben zien worden, maar die we hebben moet laten gaan vanwege een zeer ernstige hartafwijking. In het leven verweven, in ons gezin. Lucas, ons mooiste sterretje aan de hemel, reist in de harten van papa, mama, Luuk en Job mee, samen. Mama schudt zich hiervan wakker, en zegt tegen zichzelf, “Hier zijn we samen, samen als sterk gezin. We gaan genieten van dit speciale moment.

En dat gebeurt al meteen, het genieten. We voelen ons terug in de tijd, 60 jaar geleden. Dat straalt het schip uit. We staan nu heel dichtbij het schip, en komen ogen tekort. En dan horen we ineens een zware stem zeggen; “ Goedemorgen, welkom aan boord”. Papa, mama, maar vooral Luuk en Job schrikken er even van. Maar meteen komt er een lach op ons gezicht. We worden welkom geheten door een bemanningslid, in een prachtige uniform. De man vraagt aan de kinderen, wat ze gaan doen. Job antwoord; Op een boot slapen. Waarop de man antwoord, dit is geen boot, maar een schip, en wat er aanhangen, dat zijn boten. Maar gaan jullie maar lekker het schip op.

We lopen via een trap, over een brug met een rode loper, het schip binnen. We melden ons bij de receptie. Ze vragen of we kennis willen maken met het schip. Het voormalige vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn. En daar hoeven we alle vier niet over na te denken, dat willen we erg graag. Het avontuur gaat beginnen.

We zien vele spiegels met prachtig bewerkte kunst. Een model van het schip in het klein, dat vinden de jongens al interessant om te zien. Vitrine kastjes met dingen van toen. Op de kleuren goud en rood ligt de nadruk. We voelen ons helemaal terug in de tijd. De vele trappen, de bemanning, de receptie, authentieke meubels, de vele trappen en liften. Het ruikt ook naar toen, de sfeer, van de jaren eind 50. We voelen ons een echt een koningsgezin, de kinderen voelen zich helemaal belangrijk.  De bemanning  is allemaal enorm vriendelijk.

 We vragen ons af, waarom er op elke verdieping 2 trappen voor omhoog zijn, en 2 voor omlaag. De bemanning geeft ons het antwoord dat ze daar iets tussen konden tussen zetten, voor als er belangrijke mensen daar kwamen, dat de “gewone mensen” deze niet kon zien. Wat bijzonder, dat dat zo kon. De mevrouw die hier werkt, vraagt of wij de ruimte willen zien waar de nachtclub is. Dat willen wij zeker, want normaal mag je hier niet kijken, zegt ze. We gaan vol spanning naar binnen. Luuk en Job kijken hun ogen uit, maar papa en mama ook. We wanen ons echt in de tijd terug. Met een mooie ronde dansvloer, met mooie figuren in het hout bewerkt. Mama gaat met de kinderen een dansje wagen, en we kletsten samen. En wat hoorden wij, het leek of wij door een microfoon praatten. We snappen er niets van, en kijken hoe dit kan. De mevrouw vertelde, dat als er muziek was, bijvoorbeeld als er een bandje aan het optreden was, dat dan iedereen nog gewoon kan kletsen met elkaar. Dat dit komt door het speciale plafon boven de dansvloer. Dat is fijn, zeggen we tegen elkaar. Dat zie je nu nergens meer! De jongens gaan lekker even aan de bar zitten. We gaan ook even op de stoelen zitten, er zijn 2 verschillende soorten stoelen.  De mevrouw vraagt ons waarom dit is. Nou daar weten wij geen antwoord op. Maar dat komt omdat de grote, brede stoelen voor de mannen zijn. En de fijnere stoelen, met openingen aan de zijkanten voor de vrouwen. Want de meeste dames droegen rokken en jurken, en daardoor konden ze beter zitten op de stoelen. Maar ook om kreukels te voorkomen. Dus mama gaat op een vrouwen-stoel zitten, en de mannen op de mannen- stoel. Dan wil Luuk even de stoel weer wat aanschuiven, maar dat lukt hem niet. Want deze is te zwaar zegt hij. Papa en mama willen de stoelen ook even optillen. Ja, inderdaad, de stoelen zijn enorm zwaar.  Wij weten niet hoe dit komt, maar de mevrouw geeft ons het antwoord. Dit is natuurlijk niet zo gek, want als het water erg wild is, en het waait hard gaat het schip op en neer, dus moeten de meubels echt niet omvallen of verschuiven. Luuk zegt: Dat is slim dat ze dat gedaan hebben.

Dan gaan we weer verder met onze tocht op de boot. De mevrouw vraagt of we het theater willen zien. Ja, dat willen wij zeker. Er hangt een touw voor, dat we niet verder mogen komen. Soms wordt dit theater nog gebruikt. Maar niet zo vaak meer. Het theater heeft 2 verdieping, we staan boven. Luuk en Job mogen onder de touwen door lopen, om het verder goed te bekijken. Ze lopen rustig het theater binnen. En Job vraagt of ze even op de stoelen mogen zitten. Het zijn fluwelen, zacht, rode klapstoelen. Luuk en Job zitten daar als enige gasten in het theater, met een stralend gezicht, en een lach van oor tot oor. Luuk zegt dat het allemaal zo sjiek is, hier op het schip. Wat voelen ze zich belangrijk, hier op dit grote en prachtige schip! Dan mogen we samen via een houten trap, ook nog beneden in het theater gaan kijken. Het is best groot. Plots staan wij samen voor een enorm staand, rechthoekig, zandkleurig stenen kunstwerk. We staan er even bij stil. Er is zoveel op te zien. Pootafdrukken, vissen, maskers… Iedereen ziet er iets anders in.                                                                      Daarna lopen we weer verder. De vrouw wijst ons verder, en we zeggen haar gedag, en bedanken haar voor de boeiende en leuke uitleg. Er zijn links en rechts vele liften. We willen even met de lift. Maar we staan net voor de verkeerde lift, want hier mogen we dus niet in, dit is voor het personeel. Dus naar de andere kan van de boot, daar mogen we wel in de lift. Papa en mama zeggen tegen elkaar, het is al laat, en we hebben intussen reuze honger. We lopen via de rode loper, via de buitenkant van de boot naar het lido- restaurant. We worden door de bemanning als echte gasten bediend. En heerlijk gegeten. Het eten zag er heel mooi opgediend uit. Luuk zei meteen; ”Sjiek hé, mama. Ja, dat is zeker, zegt mama. Nadat we lekker gegeten en gedronken hebben gaan we weer verder op avontuur.

Dan komen we op het bridge deck. We staan op de voorkant van het schip. Wat groot, immens… Dan komt een bemanningslid ons uitleg geven over het schip. Dan zien we het anker, die is enorm. Nooit een voorstelling van gehad dat deze zo groot zou zijn. Maar ja, het is een groot schip. We kijken onze ogen uit. De kapitein laat foto’s zien, toen hij nog werkte op het schip. Oude, zwart wit foto’s laat de kapitein zien van toen… De kapitein verteld ons zoveel. Boeiend! We wanen ons terug in de tijd… En dan vraagt Job, wanneer gaan wij varen? We moeten allemaal een beetje lachen. Het lijkt en het voelt ook helemaal zo, dat we dat gaan doen. Maar we geven even uitleg aan Job, en gaan weer vol enthousiasme, en nog steeds enorm geboeid verder. Waarom staan er bij de ramen, van die ijzeren dikke platen, met kleine ronde openingen erin? Deze zetten de bemanningslieden dan voor de ramen, als het stormde, regende en de golven tegen de ramen zouden gaan. Want anders gaan de ramen stuk. Tjee, we kunnen ons dit bijna niet voorstellen, want we staan best hoog op  het schip. Daarna gaan we een kijkje nemen naar helemaal boven. De stuurkamer. Wat een knopjes en apparaten. Wat een uitzicht. Maar wat zien we, en valt ons zo op. Een heel klein stuurtje… Dat ze daarmee het schip zo konden besturen, vragen wij ons af. Maar dit ging prima. We lopen dan weer verder, langs de kamers waar de bemanning sliep en hun huiskamer etc. De tijd is stil blijven staan…

Dan hebben we veel gezien, heel veel, ook het buitenzwembadje. Maar daar is het nu te koud voor, in maart….

Even bijkomen in onze hut die we krijgen op het schip. Heerlijke kamer, met een stapelbed voor Luuk en Job, ze gaan er heerlijk in liggen, en papa en mama nemen plaats in het zitje dat er bij is. Op de zware stoelen. Daarna gaan we nog even van het prachtige schip af.                                                        

Via het B-deck gaan we met de watertaxi even weg. Pannenkoeken gegeten op de pannenkoekenboot. Maar Luuk en Job willen echt terug naar het schip. Ze zijn enorm moe van de prachtige dag. Dus met de watertaxi weer terug naar het schip. We gingen nog even lekker samen televisie kijken op het supergrote bed, waar papa en mama in gaan slapen. Daarna gingen we alle 4 moe en voldaan slapen.

De volgende ochtend worden we uitgerust wakker. De jongens waren om 6.00u al wakker, want ze hadden zin in het ontbijt wat we op het schip gingen nuttigen. Na een heerlijk en luxe ontbijt was het tijd om te gaan. Het was een onvergetelijk weekend. Een herinnering voor eeuwig, waar we ons 12,5 jarig huwelijk hebben gevierd, op de SS- Rotterdam.


De jongens hebben bij de receptie een fles gekregen, waarin ze een brief konden doen om op te sturen. Maar mama heeft de fles met brief erin zelf gebruikt. En aan Luuk en Job ieder een fles gegeven, met een brief erin, geschreven door mama, van dit onvergetelijke weekend.

Dag, dag,                                                                                                                                                                

Zwaai, zwaai SS- Rotterdam!