Cirkels #MicroAarde

Cirkels #MicroAarde

Cirkels #MicroAarde

Ik sta op de oever. Aan mijn rechterzijde is de stad, die als een schimmel uitdijt. Ik kijk toe hoe de Rivier afval draagt – zakjes, flessen, ballonnen – zuidwaarts, waar ze de horizon snijdt. Daar eindigt mijn wereld. Meeuwen klapperen met hun vleugels vlak boven mijn hoofd. Een man staat naast me. Zijn baard is samengebonden in een vlecht. ‘Wat zal er met de Rivier en alles daarin gebeuren?’ vraag ik. ‘Cirkels zullen haar terugbrengen,’ zegt hij. ‘Denk aan cirkels en ik zal het je laten zien.’ Ik denk aan de zon, bloemhartjes, en vissenogen. De man grijpt mijn schouder beet. Een zachte regen valt neer. Schaduwen rukken op en verduisteren de stad. De druppels worden hard, ondoorzichtig, groter. Ineens regent het plastic, stukken metaal, kleding, lampen, autodeuren en veel meer. De spullen storten neer – klang! beng! – Het duurt niet lang voordat de stad is veranderd in een klont van ondefinieerbare vormen. Dikke grijze gassen kringelen omhoog. De meeuwen krijsen en duiken naar de aarde, hun ogen leeg. Een windvlaag zwelt aan en brengt de verstikkende stank van de dood. De man laat me los. De randen van alles rimpelen. De kleuren vloeien terug naar waar ze horen. De meeuwen waggelen en schreeuwen luid als ze opstijgen. Ik knipper. De berg afval is verdwenen. Zo ook de man. Ik staar naar de horizon. En ik realiseer me dat ik er voorbij zie.