Wat een schip!

Wat een Schip!

Wat een schip!

Mijn herinneringen aan de ss Rotterdam gaan terug naar 1959.

Mijn vader werkte als scheepstimmerman bij Boele in Bolnes. Hij werkte aan de  ss. Rotterdam. De scheepsbetimmeringen werden door hem en zijn collega’s uitgevoerd op de RDM werf.

Ik mocht als klein knulletje van 6 jaar op zaterdag een aantal keren met hem mee.

Mijn eerste indruk van het schip was overweldigend. Ik stond naast mijn vader op de kade tegen het schip aan te kijken en keek omhoog. Ik herinner mij dat ik toen aan mijn vader vroeg:” Hoe komen we daar nu bovenop? Ik zie geen touwladder”.

Mijn vader moest ontzettend lachen. “Nou jongen, dat is heel eenvoudig zei hij, er zit hier beneden namelijk een deur en daar kunnen we naar binnen” Er is geen foto van mijn gezicht gemaakt, maar van mijn vader heb ik jarenlang moeten horen hoe verbouwereerd ik keek. Het verhaal werd in de familie door mijn vader smakelijk lachend verteld aan alle ooms en tantes.

Ik mocht met  mijn vader mee het schip in. Ik herinner mij de draaitrappen met mooi donker hout betimmerd. Maar ook de grote salons met luxe meubels en prachtige lampen herinner ik mij  van de paar zaterdagen dat ik mee mocht.

Er was ook een baas van de RDM, waarschijnlijk de opzichter voor al het werk. Ik herinner mij de naam niet meer, maar het was een grote man met een kaal hoofd en een harde stem. Hij kon het wel goed met mijn vader vinden.

Hij nam mij mee om het schip verder te laten zien en hier en daar sprak hij mensen  die aan het werk waren nog wel eens stevig aan. Met hem mocht ik naar de brug van het schip. De indruk van alle instrumenten en het stuurwiel was overweldigend. Ik vond het prachtig zonder te beseffen waar al die instrumenten voor diende.  De baas van de RDM legde het mij geduldig uit, maar het meeste ben ik vergeten.  We zijn zelf op het dek geweest en toen mocht ik van boven af naar de kade kijken. Wat een hoogte dacht ik nog!

We daalden weer af het schip in. Talloze trappen liepen we af naar beneden. Ik vroeg aan de baas of je dan niet verdwaalt. Nee hoor, het is allemaal goed aangegeven. En het klopt ook. Hij bracht mij terug naar de plek waar mijn vader met enkele mannen nog druk aan het werk was.  Toen mijn vader het verhaal van de touwladder en de deur vertelde aan de baas van de RDM moest hij enorm lachen.

Voor mij zijn het onvergetelijke ervaringen geweest waar ik , ook na zoveel jaren, met plezier aan terugdenk.

Ik vind het prachtig dat de ss. Rotterdam  een plek heeft gevonden in de Rotterdamse haven, al is dat niet zonder gedoe gegaan. Als ik de ss. Rotterdam nu zie blijft mijn jeugdherinnering aan dit mooie schip levend!

- Arie Ouwens