De te waterlating van het SS Rotterdam

De te waterlating van het SS Rotterdam

De te waterlating van het SS Rotterdam

Als 10 maanden oud knulletje kwam ik, uiteraard met ons gezin, op Heijplaat wonen. Mijn vader werkte bij de RDM als metaaldraaier. Zo woonde hij lekker dicht bij zijn werk. Ons gezin bestond uit pa, ma en (toen) 4 zoons. Opa en twee oma's kwamen vaak bij ons. Al lang werd er uit gekeken naar de tewaterlating van het SS Rotterdam.

Eindelijk was de dag daar. De dag die ik nog als film voor me zie en die zich jaren later nog vaak voor mijn ogen afspeelt. We zouden met de hele familie naar de tewaterlating gaan. De oma's en ma kletsten binnen nog honderuit, terwijl de mannen en zoons, waaronder ik als 4-jarig jochie, ongeduldig buiten stonden te wachten voor de deur in de Streefkerkstraat. Pa riep meerdere malen: “Schiet nou op, anders komen we te laat!” Uiteindelijk gingen we naar de RDM met z'n allen op een sukkeldrafje, ik ook, met mijn korte pootjes.

Op het terrein aangekomen weet ik nog als de dag van gisteren het moment dat we bij de hoek van de scheepbouwloods kwamen. Mijn vader keek om die hoek. En zei hij: WE ZIJN TE LAAT!!!
Teleurstelling allom. Het enige wat we zagen was de lege helling. Alles er omheen ben ik vergeten. Of er veel mensen waren, of er muziek was, of gejuich... alleen die teleurstelling.

Gelukkig hebben we de foto nog! Deze kregen alle werknemers van RDM overhandigd na verloop van tijd. Mooi ingelijst. Deze foto ligt nog steeds in mijn ouderlijk huis, waar ik nu nog woon.

Jaren later kwam ook ik bij de RDM te werken. Drieëntwintig jaar lang kwam ik dagelijks op die plek. Korte tijd was mijn kantoortje op die hoek, waar mijn vader zei dat we te laat waren. Ook had ik een werkplek, onder die lege helling. En iedere dag hoorde ik hem zeggen dat we te laat waren!!!

Jaren later tijdens een boottochtje met de personeelsvereniging van een volgende werkgever zat ik te kletsen met een collega. Haar vertelde ik, terwijl we langs Heijplaat gingen mijn gemiste SS Rotterdam verhaal. Tijdens deze boottocht, sprong wel een vonk tussen ons over. Het kreeg een vervolg door meer afspraakjes en “dus” een relatie. Tijdens de kennismaking met de ouders van mijn vriendin kwam uiteraard de gemiste tewaterlating naar voren. Waarop mijn Schiedamse schoonmoeder plagend zei: “Jij hebt het gemist, maar ik heb het heel goed gezien. Vanaf de overkant in Schiedam!”. Heel hilarisch blijft dit verhaal steeds weer naar voren komen.

Toen mijn vriendin en ik 2 jaar een relatie hadden hebben we een weekendje op het SS Rotterdam doorgebracht. Net vakantie in eigen stad. Een cruise zonder van de wal te komen. Dit is zeker voor herhaling vatbaar. De rondleiding was geweldig, alle filmpjes goed bekeken. Een feest der herkenning en heel veel herinneringen. Een trauma verwerkt, nieuwe herinneringen gemaakt.
Maar dat missen van die tewaterlating, vergeet ik nooit.