Onderdak voor mythologische figuren.

Onderdak voor mythologische figuren.

Onderdak voor mythologische figuren.

Mijn telefoon geeft een aantal piepjes, een smsje (ja, ik ben nog ouderwets).

Hé Es, ik ben een voorstelling aan het maken

voor de Wereld Havendagen.

Heb je toevallig zin om mee te spelen?

Liefs Aukje.

 

Ik stuur een bericht terug:

Hé Aukje,

Super leuk! Natuurlijk doe ik mee.

Wanneer hoor ik meer? x Es

 

Over en weer sturen wij een aantal berichten en een week later spreken wij af, zodat ze haar plannen kan uitleggen. De voorstelling gaat Mythen aan de Maas heten en wordt gespeeld tijdens de Wereldhavendagen 2018. Het is een wandel voorstelling met als start en eindpunt de SS Rotterdam. Het publiek zal een wandeling maken met een gids langs 5 mythologische figuren, die een monoloog op zullen voeren. Ik zal één van deze figuren gaan spelen. Aukje begint met het opnoemen van de rollen. Allemaal mooie vrouwen rollen: Pandora, Eurydice, Medusa. Ik wordt al enthousiast.

Welke rol zal ik krijgen.....

“Jij speelt Cyclilia, een cycloop met 3 ogen,” zegt Aukje. Dus geen mooie vrouw, maar een woeste reus met normaal gesproken 1 oog, haha. Het blijkt een tekst die op mijn lijf geschreven is. Cyclilia is namelijk een lieve kleine Cycloop die voor haar plantjes zorgt en hoopt dat de mensen meer liefde voor elkaar en de natuur zullen hebben.

Alles is al geregeld. Spelers, teksten, kostuums enz. “Er is alleen een probleem”, zegt Aukje. “Er moet nog een locatie komen waar wij ons om kunnen kleden. Ik heb een aantal locaties aangeschreven, maar deze hebben geen ruimte of vragen heel veel geld en dat is er niet.” Alsof toeval bestaat, gaat op dat moment de telefoon van Aukje. Het is iemand van de SS Rotterdam. Aukje heeft ook gevraagd of wij daar een kleedruimte mogen gebruiken. Ze heeft alleen nog geen reactie gehad. De blik van Aukje spreekt boekdelen. Na het gesprek roept ze enthousiast dat wij een ruimte mogen gebruiken op de SS Rotterdam. Wij hoeven niks te betalen. Ze kunnen geen catering voor ons verzorgen, verontschuldig de mevrouw van de SS Rotterdam zich, maar dat is ook niet nodig. Dit is al helemaal geweldig. Aukje en ik doen een vreugde dansje om de salon tafel van blijdschap. Het is maar goed dat deze mevrouw ons niet kan zien.

Wat een gastvrijheid!

 

Na een aantal weken hard repeteren is het zover. Wij hebben een berichtje gekregen waar wij op de SS Rotterdam moeten zijn. De omschrijving klinkt heel spannend. Als je de SS Rotterdam binnen gaat naar links, daar is de bar, achter de bar is een gang en daar is het de 4de ruimte. Als ik mijn fiets op slot zet voor het schip kom ik een medespeler tegen. Samen lopen wij de trap op en gaan richting de bar. De deur van de gang waar wij moeten zijn is dicht. Ik spreek het eerste personeelslid, dat ik zie, aan. Deze man is meer dan bereid om ons te helpen en wijst ons vriendelijk de weg. Wij hebben een mooie grote ruimte toegewezen gekregen met een grote tafel in het midden. Een super ruimte. Deze ruimte zal de komende 2 dagen onze thuisbasis zijn.

 

Wij spelen 4 keer op een dag, zowel op zaterdag als op zondag. Stephanie en ik zijn de laatste 2 mythologische figuren waar het publiek langs komt, daarom vertrekken wij een half uur later dan de andere spelers. Trouwens Stephanie heeft ook geen mooie vrouwenrol. Ze speelt Deino. Dat is één van de drie Graeae zusters die samen 1 tand en 1 oog delen. Ze is gekleed in een zwarte cape en heeft een ooglapje om.

Als wij onze ruimte verlaten moeten wij het personeel aanspreken om onze ruimte voor de zekerheid op slot te doen.

Samen lopen wij over het schip in onze kostuums. Een cycloop met 3 ogen, een plant en een gieter en een soort piraat met 1 oog. Het lijkt wel een komisch duo. Op een gegeven moment staan wij samen aan de bar om te vragen of iemand de deur op slot wil doen. Wij fantaseren over welk drankje wij zouden kiezen. Deino gaat voor een drankje a la James Bond, een Vodka Martini met een olijf erin. De olijf moet een soort oogbal voorstellen. Ik neem een groente spinazie drankje.

Ondanks dat wij er zo uitzien is iedereen op het schip even vriendelijk en behulpzaam voor ons. Zo nu en dan wordt er gevraagd wie wij zijn en waarom wij er zo uit zien.

 

De voorstellingen blijken een succes te zijn. Als wij alle voorstellingen gespeeld hebben, drinken wij nog een drankje in onze ruimte. Wij laten ons huis van de afgelopen 2 dagen netjes achter.

Ter afsluiting eten wij nog met een groot deel van de theater groep op het terras. Het is prachtig weer en de zon schijnt, waardoor de temperatuur heerlijk is. Het is gezellig en het eten smaakt goed!

Dan zijn wij moe; van het spelen, van het heerlijke zonnetje en het geslaagde diner.

Wij nemen afscheid: van elkaar, van de voorstelling en van het Schip.

 

Als ik bij mij fiets sta, kijk ik nog één keer om.

Wat is de SS Rotterdam toch een mooie plek. Waar ik door de jaren heen zo graag kom. Ik vind het de mooiste plek van Rotterdam. Wat een geluk dat ze dit schip gered hebben. Elke keer ben ik weer verbaasd over de gastvrijheid en de liefde voor het schip van het personeel en de vrijwilligers. Het is niet alleen de liefde van deze mensen voor het schip die mij verbaasd, maar ook mijn eigen liefde voor dit schip. Die met elke herinnering die ik er maak, groter wordt.