Landrot

Landrot

Landrot

Kan dat wel?

Een landrot met een verhaal over het ss Rotterdam?

Nou, zeker weten! Het is immers ook mijn schip en van vele anderen zonder zeebenen.

Het bewijs van dat bezit is mijn schoolagenda 1959-1960 van de 1eUlo klas, achterin over twee pagina’s, in zwart wit, ‘ss Rotterdam …. nu nog in aanbouw …. maar eind 1959 op zee!’

Gefascineerd was ik als 13 jarige jongen, zowel door die grote passagiersschepen als de kleine stoere zeeslepers.

Pa, ik wil gaan varen! Da’s goed jongen, nu eerst de school en dan komt dat varen straks.

In mijn hele omgeving geen enkele affiniteit met schepen, varen, de zee. En het ‘verre’ oostelijke Nijmegen hielp ook al niet. Natuurlijk, de Waal en de haven, juist ja, de Waalhaven, thuishaven van het directieschip van Rijkswaterstaat. De vader van mijn vriend was daar aan boord, hij deed en kon alles, van stuurhuis, machinekamer tot kombuis. En wij mochten, leeg naar Arnhem, mee!

Vanuit Nijmegen de Waal op en bij Pannerden de Rijn af, fietsen mee voor de terugweg. Mijn eerste echte vaarervaring, geen zee of oceaan, maar toch.

Niet varen, maar wel alles wat ermee te maken had verzamelen, kranten, tijdschriften, sigarettenplaatjes, plakboeken. Brieven naar de reders en, zo ging dat toen, nog antwoord krijgen ook. Foto’s en platen van slepers van Smit en van Wijsmuller, van schepen van de Rotterdamsche Lloyd, de Holland Amerika Lijn, van vele andere dromen.

Alhoewel, juist van de NV Nederlandsch-Amerikaansche Stoomvaart-Maatschappij kreeg ik op 25 oktober 1960 een teleurstellend kaartje.

Maar toch zijn er in die tijd vele ‘Dijken’ en ‘Dammen’ van de HAL verzameld.

Het ss Rotterdam is altijd en waar ook op de wereld op foto’s herkenbaar, die zeer fraaie vormgeving, klassieke lijnen en moderne, markante rookkanalen, ze was haar tijd vooruit.

Het was niet het eerste model dat ik in die jongenstijd van papier en karton bouwde, dat was de bouwplaat van de Willem Ruys, die had mijn vriend en ik wilde niet voor hem onderdoen. Zo ontstond weer een hobby waarbij alle verkrijgbare passagier- en marineschepen werden gebouwd van de overbekende Veritas serie. Uiteraard stond ook het ss Rotterdam op de schappen, maar toen met het ouder worden er aan het knippen en plakken een einde kwam, en er achter mij nodig opgeruimd moest worden, is de gehele vloot verloren gegaan. Tot ik vele jaren later op rommel- en boekenmarkten weer bouwplaten tegenkwam. Voor ik het wist was ik weer aan het verzamelen om na het werkzame leven die hobby weer op te kunnen p(l)akken. Zo staat het ss Rotterdam, nog met blauwe romp, al weer heel lang te pronken in de vitrine.

En toen gebeurde het, mijn zoon, ‘Pa, weet je het al? De Rotterdam komt terug! Hier, de website.’

Zo kon ik mij abonneren op de digitale nieuwsbrief van de Stichting Behoud de Rotterdam en las ik niet veel later de oproep om vrijwilliger te worden. Dat zou vrijwel gelijk vallen met mijn pensioenaanloop. Veronderstel dat ik op die manier alsnog aan boord kan komen, ze zullen er vast ook vele belangstellende landrotten bij nodig hebben. Dus gereageerd, uitgenodigd om naar de Brede Hilledijk te komen, informatie, interview, selectie, shiphost!

En vervolgens infodagen, lezen, zoeken, verhalen van collega’s. Aan boord gaan was in die tijd nog niet mogelijk, de vele werkzaamheden op, aan en in het schip, dat zo dichtbij lag, verhinderden dat.

In februari 2010 was het zover. Het verhalen vertellen, het omgaan met de gasten, de vele collega’s, het daadwerkelijk ervaren van het schip, alles kon beginnen.

En nu, exact 60 jaar na ‘ik wil gaan varen’?

Nog altijd is het een plezierige reis naar de Kaap, nog altijd is die aanblik vanaf de kade indrukwekkend, nog altijd omarmd het schip je bij het aan boord gaan. Ja, dat beleven, telkens weer, dat ondergaat zelfs deze landrot. Hij met Het Nieuwe Vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn over twee pagina’s achter in die dierbare schoolagenda.

 

Luc Remers, shiphost