Koffie/breek

Koffie/breek

Koffie/breek



Koffie/breek


‘Ik mis je,’ zei hij. 

‘Dat gaat voorbij,’ zei zij. 

‘En juist dát beangstigt,’ antwoordde hij. 

Daarna viel het stil. Daar zaten ze dan. Hij schudde wat en keek wanhopig naar zijn lege koffiemok op het tafeltje. 

Dit was verre van die comfortabele stilte, die Uma Thurman ooit beschreef, terwijl ze een goddamned-pretty-fucking-good-milkshake van twaalf dollar dronk, in die befaamde Tarantino scène met John Travolta tegenover haar. 

Nee, dit was een stilte die ze onderling nog niet kenden. Het hing ongemakkelijk in de lucht, samen met de klucht van Hollandse gezelligheid en de zwaarbelaste WiFi.

‘Wil je nog wat drinken?’ klonk er plotseling. 

Ik schrok op. De serveerster aan mijn tafel schrok op haar beurt van mijn schrikken. 

‘Ja, nog een koffie graag,’ antwoordde ik. 

Toen ik mijn blik weer naar het stiltetafeltje wendde, bleek zij al gevlogen. Hij zat er nog, turend naar het restantje melkschuim in zijn mok. Het was maandagochtend en voor hem lag een angstvallig lege week.