1970-1971

Herinneringen aan het ss Rotterdam, 1970-1971

1970-1971

In de zomer van 1970, net geslaagd voor de hotelschool, besloten wij, Ger van Riemsdijk en ik om te solliciteren bij de HollandAmerika Lijn. Beiden werden wij als kelner aangenomen op het ss Rotterdam V, een uitgelezen mogelijkheid om veel van de wereld te zien, dachten wij.

De prijs was echter hard werken; zeven dagen per week, twaalf tot soms zestien uur per dag in een omgeving die wemelde van zeer welgestelde mensen. Op 30 september. 1970 stapten wij in de Rotterdamse haven aan boord van de Rotterdam om acht dagen later in New York aan te komen. Vanaf New York begonnen de cruises. Tijdens de oversteek, toen het enorm stormde, werd ik al behoorlijk zeeziek en vroeg ik mij af waar ik aan begonnen was. Jezelf ziekmelden was er niet bij, omdat er gewoonweg geen vervanger voor je was.

Onze eerste cruise vanaf New York (Pier 40) was een korte "Cruise to nowhere". Onder onze exclusieve gasten bevonden zich onder anderen Sophia Loren en de burgemeester van New York. De cruise was bedoeld als een liefdadigheidsmanifestatie en de opbrengst was bestemd voor kankerpatiënten (per couvert betaalde je 250 dollar). De Amerikaanse dollar was toen ruim drie gulden waard!

Van 11 oktober tot 22 november 1970 maakten wij een Middellandse Zee cruise van 42 dagen, waarbij 21 bestemmingen werden aangedaan. De prijzen varieerden van 1975 dollar tot 6395 dollar. Wij als bemanningslid hadden helaas tijdens deze cruise weinig gelegenheid om uitstapjes te maken, omdat het schip in de meeste havens minder dan een etmaal verbleef.

Na terugkeer in New York begon voor ons de derde cruise, ditmaal naar de Caribische zee. Op 23 november 1970 werd de chef-kok van de Rotterdam beëdigd als lid van een hoogstaand culinair gezelschap: "de orde van de rotisseurs". Op 30 november waren wij in Willemstad op Curaçao. Af en toe hadden wij een "vrije lunch" wat inhield, dat je na het ontbijt vrij was en je je pas weer hoefde te melden voor het diner. Maar in het algemeen was het buffelen geblazen!

Gelukkig maakte de tip ondanks het "no tipping system" een hoop goed en konden wij daar goed van leven. De sfeer was prima aan boord en regelmatig werden de passagiers op shows getrakteerd. Cruise-directeur Seidenfaden had er een zeer internationale voorstelling van gemaakt. Om kwart voor elf 's avonds begon een Variety Crew Show met een uiterst gevarieerd programma. Hieraan deden wij ook mee. De Caribische cruise duurde 19 dagen en via Puert0 Rico werd op 11 december 1970 weer de thuishaven New York bereikt.

Rond de jaarwisseling werden er nog twee cruises gevaren, onder andere vanaf 2 januari 1971 de Scientific Winter Cruise naar Venezuela. Aan boord was een groot gezelschap kaakchirurgen, op weg naar een congres in Caracas. Terwijl de specialisten congresseerden bleven de dames op het schip en moesten zij door de bemanning worden beziggehouden.

Op 23 januari 1971 begon de elfde wereldcruise van de Rotterdam. Deze cruise duurde niet minder dan 89 dagen en voerde over een afstand van 32280 zeemijlen, meer dan 50.000 km. Tijdens de reis werden de passagiers door middel van lezingen geïnformeerd over de havens en steden die bezocht werden. Op deze dag werd een uitbundig welkomstdiner geserveerd. De menukaart geeft een indruk van de uitgelezen kookkunst aan boord van de Rotterdam. Kapitein Lagaay kon trots zijn op zijn keukenpersoneel. 

In Mombassa bleef het schip drie dagen liggen. Voor ons de gelegenheid om een safari te maken naar het Tsavo wildpark. Op weg naar Bombay passeerde de Rotterdam de evenaar, wat aanleiding was voor een dol Neptunusfeest. ledere gelegenheid werd aangegrepen om de passagiers bezig te houden en waar voor hun (dure) geld te bieden. De luxe aan boord stond in scherp contrast tot de situatie in Bombay: mensen die in een vuilnisbak naar voedsel zoeken en vrouwen in kooien (women in cages), de prostituees van de stad.

Op 21 april 1971 was de Rotterdam weer terug in New York (Pier 40). Elke cruise werd besloten met een afscheidsdiner en met het bekende afscheidslied van Vera Lynn: "From the time you say goodbye / We'll meet again", dat gezongen werd door een koor van Nederlandse en Europese stewards. Op datzelfde moment werden de "vlammende ijstaarten" naar binnen gebracht! De volgende dag landden wij om twee uur 's middags weer op Schiphol. Het was voor ons een onvergetelijke reis en ervaring, die wij nooit hadden willen missen.