Zonde

Zonde

Zonde

Ik ga het missen dat de dorpelingen bij mij komen biechten. Het is het meest interessante onderdeel van mijn vak.

Oh, lieve God, wat heb ik gedaan.

Soms zulke triviale dingen.

Ik heb bij mijn oma een vaas omgestoten en ik heb gezegd dat de kat het gedaan heeft.

Soms wat ernstiger zaken.

Oh, lieve God, ik heb mijn man bedrogen met zijn oudere broer en ik weet niet weet van wie mijn zoontje is. Godzijdank lijken ze op elkaar.

Of neem de familie Van der Spek, die vreselijk in de schulden is terechtgekomen maar tegenover de buitenwereld nog steeds de schijn ophoudt en daarmee nog meer schulden maakt. Dramatisch. Ook een triest verhaal is dat van Frank, met zijn bloedmooie vrouw en Prodentglimlachkinderen, die worstelt met homoseksuele gevoelens. Eens in de zoveel tijd zoekt hij in de stad zijn vriend op en doet met tranen in zijn ogen zijn verhaal bij mij.

Mensen, neem van mij aan, iedereen heeft wat.

Ook ik ben niet vrij van zonde. Mijn grootste zonde is dat ik niet geloof; tien jaar geleden las ik uit professionele interesse The God Delusion van Richard Dawkins, en werden mijn ogen blijvend geopend. Sindsdien leef ik een leugen waarbinnen het concept God iets werktechnisch geworden is.

Over drie weken vertrek ik voorgoed en bevrijd ik me van mijn leven dat voelt als een jas die niet meer past. Met een kluis vol verhalen, die ik op passende momenten tevoorschijn zal halen om ze te koesteren.