Ogen Dicht

Ogen Dicht.

Ogen Dicht

Plots was alles stil.
De wereld vervaagde langzaam en mijn voeten droegen me vooruit.

Ik wandelde de gangen door, langs de vele, slapende kinderen.
Niemand zag me, niemand hoorde me.
Want ik zat in een droom.
Míjn droom.

Ik had nog nooit een droom gehad die ik mezelf nog kon herinneren.
Soms praatte Femke weleens over dingen die ze gedroomd had.
Dan begonnen we te lachen.
Hard te lachen.
Ze praatte veel tegen me, maar ik zei nooit iets terug.

Waarom?

Geen idee. Niet dat ik niet wilde. Het ging gewoon niet. Alles begon even te draaien.
Mijn keel werd dichtgeknepen.

En toen gebeurde alles heel snel. Hijgende verpleging die langs me liepen, schreeuwende dokters en twee hysterische volwassen.
Mijn ouders.
Mama en papa.

De kamer stond propvol.
Femke zat met haar handen tegen haar oren gedrukt te huilen, en in het bed naast haar, lag ik. Lijkbleek.
De rode lijn op de machine gaf de doorslag.
Een scherpe pijn ging door me heen en alles rond me begon te vervagen. Machteloos werd ik weggesleurd van de mensen van wie ik hield.
Ogen dicht.

'Dag mama, papa, Femke... dag ziekenhuis...'

En plots was alles weer stil.
Doodstil.