Een bijzondere ketel

Een bijzondere ketel

Een bijzondere ketel

'U moet Harry Engels zijn,' zei het meisje met de schoudertas.

Het terras aan de Rotterdamse Veerhaven was in de ogen van de schrijver Harry de mooiste plek van Rotterdam. Daarom had hij er afgesproken voor het interview.

Hij sprong op, en zei: 'Dan bent u van 'Het Feest,' zo heet dat blad toch?'

'Klopt,' zei ze, terwijl ze haar hand uitstak. 'Jetty Klarenbeek.' Ze keek hem taxerend aan.

Harry was een dertiger met blond haar, dat in de war zat, hij droeg een kaki broek en een lichtblauw linnen overhemd.

Harry keek terug en viel onmiddellijk voor de niet meer zo heel slanke twintiger met een prachtige mond onder de roodbruine krullen. Hij wenkte de ober. 'Koffie?' vroeg hij.

'Dubbele espresso,' antwoordde zij, terwijl ze een laptop uit haar tas haalde.

Een piepklein microfoontje clipte ze aan zijn overhemd, en vroeg: 'Kunnen we beginnen, meneer Engels?'

'Harry,' zei hij. ‘Kom op Jetty, je bent veel te mooi om formeel te wezen. Wat zul jij een last hebben als je over straat loopt, zeker altijd een man of wat achter je aan?'

'Helemaal niet,' zei ze. 'Ik loop gewoon in mijn eentje over straat.'

Hij pakte haar hand en zei: 'Meen je dat? Ik ben toch niet de enige die jouw schoonheid ziet? Ik zou je vanaf vandaag volgen, en nachten voor je huisdeur wachten en natuurlijk alleen maar gefrustreerd raken. Je moet een leger aan aanbidders hebben, hoe hou je ze op afstand?'

Jetty liet zijn hand los. 'Die heb ik helemaal niet Harry, wat bedoel je?'

'Je bent de mooiste vrouw die ik in jaren heb gezien, ben ik dan de enige met ogen, hoe is het in vredesnaam mogelijk?' Hij aaide haar wang heel voorzichtig.

Als antwoord pakte ze zijn hand, legde hem op de tafel en zei: ‘Ons interview Harry, gaan we nou beginnen?'

Harry legde zuchtend zijn hand op haar dij. ‘Hm, als het moet, dan nu meteen maar, dan kunnen we daarna iets leuks gaan doen. Wat een schat ben je, ik zie dat, want ik ben de laatste romanticus in dit land. Goddank.'

Jetty haalde zijn hand weg en hield hem vast. 'Ik merk het al, dit wordt niks Harry, kunnen we ergens anders heengaan?'

'Goed idee, we nemen de watertaxi, en we gaan naar het hotel New York, dat heeft een heel mooi café en je kunt soms ook buiten zitten, daar gaat het vast lukken.' Harry rekende af en op de watertaxi hield hij haar met een arm om haar schouders vast, terwijl de golven van de Maas het bootje stevig in hun greep namen.

 

Het grand-café van Hotel New York serveerde hen een mooie lunch, en van het interview kwam natuurlijk geen donder terecht. Harry had twee glaasjes Verdicchio besteld, en hield Jetty's hand vast als hij kon, en als zij zijn hand niet op de tafel legde, aaide hij haar vingers zachtjes.

'Er is hier een uniek museum, Jetty, vlakbij. Is dat iets?' vroeg Harry opeens. 'Dat interview komt nog wel, dat heeft toch geen haast, of wel?'

'Waar gaat het over?' vroeg ze, zowel verbaasd als geamuseerd.

'Het stoomschip 'Rotterdam' is een museum, en een hotel. Het ligt hier vlakbij. Het was een schip van de Holland-Americalijn, toen er nog geen cruiseschepen waren, maar de passagiers wel op luxe rekenden. Een soort van eersteklas rijtuig in de trein. Je kunt het schip bezoeken, er is een rondleiding, een restaurant, het is een hotel midden in de haven. En maar een kwartiertje lopen, ga je mee?'

Jetty gaf de hoop op een interview op en zei: 'Vooruit dan maar.'

Harry sloeg zijn arm om haar schouders en ze slenterden naar de aanlegplaats. Het schip lag groot en hoog aan de kade.

Vol bewondering zei Jetty: 'Het is prachtig, en zo groot. Harry, kun je overal komen?'

'Bijna. Je kunt bijna alles bezoeken, de brug, de kamer van de marconist, dat was de man van de radioverbinding. Je mag in de machinekamer kijken. Echt, bijna overal mag je in. De boot is ruim zestig jaar oud en net zo romantisch als ik, als dat tenminste mogelijk is,' zei Harry. Dit keer kuste hij haar in haar hals. Jetty hield zijn hoofd even vast, dus kuste hij haar nog een keer.

Daarna liepen ze achter elkaar de loopplank op. 

Harry meldde de receptionist, dat ze graag de machinekamer wilden zien.

En de man zei: 'Dat duurt even meneer, er zijn op dit moment helemaal geen bezoekers, en de volgende tour duurt nog zeker een uur.'

'Dat is niet erg, ik heb de tour al drie keer gedaan, en ik weet dat we niet kunnen verdwalen. Kunnen we verder gaan zonder de gids, alstublieft?'

De man dacht maar heel even na. 'Oké. Dat kan wel meneer, zorgt u dat u nergens over struikelt? Als u valt is het mijn schuld natuurlijk, kijk goed uit, u ook mevrouw!'

Harry gaf de man een fooi, en daalde met Jetty de eerste van de vele trappen af, die hen naar het ooit kloppend hart van de oude boot brachten.

 

De machinekamer was een doolhof van trapjes, ketels, olieleidingen, gangpaden, kronkelende leidingen die nergens heen leken te gaan, controleborden met talloze metertjes en gek genoeg ook een paar slaapplaatsen. Het leek of het werk net een paar minuten geleden was beëindigd, dacht Harry. Het was er rustig en doodstil.

‘Weet je, Jetty,’ begon hij. 'Hier was het vroeger altijd stomend heet. Veertig graden minstens, nooit minder, en die mannen moesten twaalf uur werken en zweten. Als je de machinerie zo voor je ziet, lijkt het wel fraai, maar leuk was anders. Het was werken voor de bezittende klasse, en ik ben geen socialist of communist, maar je kunt zien hoe hier werd gewerkt. En als je straks ook de ruimtes hierboven ziet, dan weet je dat die mensen boven geen benul hadden hoe deze mannen moesten zwoegen voor hun luxe.'

Jetty knikte. 'De schaduwkant, Harry.'

'Klopt,' zei hij en trok haar zachtjes naar zich toe.

Het was halfdonker en Jetty voelde zijn hand onder haar rok op haar slipje en keek om zich heen. 'Hier Harry, achter dit ding!' Ze wees naar een grote ketel.  'Dat is een defloratievat engel, kom hier!' Jetty klemde hem vast tussen haar dijen en hijgde: 'Oh Harry, oh Harry, ga door, kom op man!' En ze vreeën genadeloos en in stilte.

Toen ze hun kleren weer in orde brachten en wat uitrustten, vroeg ze:

'Wat voor ketel was dit ook al weer Harry?'

''Oh, dit is een typisch defloratievat,' informeerde hij haar, 'een oudhollandse zeemansterm, zie je.'

Ze trok hem naar zich toe en sloeg haar armen om zijn hals. 'Hier is nog nooit een maagd gepakt, vreselijke leugenaar!'

 

Aan het eind van de rondleiding door de machinekamer kwamen ze weer bij het centrale organisatiepunt.

'Waar is de receptie van het hotel?' vroeg Harry.

Ze werden verwezen naar twee verdiepingen hoger. 

Terug aan de receptie opnieuw een vraag van Harry: 'Waar is de bar, en waar is de dames-wc?' 

Snel ging hij erheen. Hij had wat te regelen. Ze vond hem later weer in de bar, en merkte op, dat het interview nog maar niet wilde lukken. Harry zwaaide met een sleutel. 'Kan straks schat, in onze hut. Aan stuurboord, C-dek.'

Jetty keek hem aan. 'Is dat net zo'n fantasiehut als een zogenaamd defloratievat, schurk? Je bent vreselijk.'

'Ik vind ze uit waar je bijstaat, mooiste vrouw van de wereld.'

 

Misschien gelooft u het niet, maar ze bleven hun leven lang verliefd.