Mijn reizen met de Holland Amerika Lijn [deel 1]

Mijn reizen met de Holland Amerika Lijn

Mijn reizen met de Holland Amerika Lijn [deel 1]

Inleiding

Waarom dit verhaal. Nou dat is makkelijker verteld dan opgeschreven. Schrijven is namelijk niet mijn grootste hobby. Ik ben meer een verhalen verteller, maar ik heb besloten om toch een poging te wagen.

Mijn naam is Jos van Let ,ik ben geboren op 11 april 1949 te Den Haag.

Ik heb bij de Holland Amerika Lijn gewerkt in de jaren 1966 en 1967,op een tweetal van hun schepen, n.l.het ss Maasdam en het ss Rotterdam .Ik ben nu werkzaam als shiphost ( vrijwilliger ) op het ss  Rotterdam. Als shiphost sta ik op het schip en vertel de bezoekers over het schip en wat ik zelf heb meegemaakt tijdens mijn reizen met het ss Rotterdam.Bezoekers kunnen door het kopen van een tourticket een tour over het schip maken aan de hand van een audiofoon. Als shiphost sta ik en mijn collega's op de verschillende punten op het schip zoals de zalen de, de brug en de boeg. Ieder van ons verteld dan ook zijn persoonlijke ervaringen met het schip. Ook maak ik s ‘avonds met groepen een tour over het schip en ben dan hun gids.

Regelmatig krijg ik van de bezoekers te horen, die ik spreek tijdens hun Tour over het schip, "wat heeft u een mooie verhalen" en soms wordt er een traantje weggepinkt bij een van mijn verhalen die gaat over mijn eerste echte verliefdheid met een Amerikaans meisje. Opmerkingen als " u moet hier een boek over schrijven" , heb ik meer dan eens gehoord. Dit heeft mij doenbesluiten om een poging te wagen. Ik hoop dan ook dat de lezers hier plezier aan zullen beleven. Zoals ik al eerder heb verteld, is een van mijn belangrijkste ervaringen die ik heb opgedaan tijdens mijn periode op de ss. Rotterdam mijn allereerste verliefdheid met een Amerikaans meisje genaamd Valerie Merrick .Zij is een van de belangrijkste reden voor mij om dit deel van mijn leven met jullie te delen. Zij heeft mij ook erg geholpen met het terug vinden van de diverse herinneringen uit onze tijd samen. Al schrijvende kwamen er steeds meer feiten en belevingen en dus ook emoties naar boven die ik ook heb verwerkt in  mijn verhaal. Daarnaast heb ik veel meegemaakt tijdens mijn reizen , waar ik ook over zal vertellen.

 

Hoofdstuk 1

De eerste stappen naar  zee

Nog maar net 17 jaar en nieuwsgierig naar wat er buiten de grenzen van Nederland te zien was. De televisie was nog zo pril dat er nog niet veel getoond werd van de wereld zoals dat nu in onze huidige tijd is. Ik heb op mijn 17e levensjaar de keus mogen maken om iets van de wereld te gaan zien dus besloot ik met toestemming van mijn moeder,(mijn vader was er op tegen dat Ik ging varen), mij aan te monsteren bij de Holland Amerika Lijn. Tijdens mijn sollicitatie bij de HAL, had ik aangegeven dat ik graag op het ss Rotterdam wilde werken.  Dit kwam voort uit het feit dat ik een buurman had die als sommelier (wijnsteward) op dit schip werkte. Van hem had ik diverse malen mooie verhalen gehoord en dat leek mij ook wel wat om te gaan ervaren. Ik solliciteerde en mocht op gesprek komen op het hoofdkantoor in Rotterdam op de Wilhelmina pier. Een prachtig pand wat als een schitterend gebouw op de kop van de pier staat. Nu is het een hotel met de naam New York en is onderdeel van de Westcord hotelketen, net als het ss Rotterdam.

Daar kreeg ik te horen, na een medische keuring, dat ik aangenomen was en mocht aanmonsteren voor mijn eerste reis. Echter niet op het ss Rotterdam maar op het ss Maasdam. Bij de HAL vond men  dat ik eerst maar moest bewijzen dat ik zeebenen had en goed genoeg was om op het ss Rotterdam te mogen aanmonsteren. Alleen de allerbesten mochten naar het vlaggenschip van de Holland Amerika lijn.

Het ss Maasdam was nou niet bepaald het meest rustige schip op zee. het stond binnen de HAL bekend als een schip wat behoorlijk tekeer kon gaan tijdens slecht weer. En aangezien we o.a. de lijndienst deden naar Canada, waarbij we altijd Newfoundland passeerde, waar het bijna altijd slecht weer was met veel storm. De ene na de andere storm heb ik mogen beleven. Niet altijd even prettig voor de passagiers maar Ik kon enorm genieten van dit natuurgeweld. Ik ging naar het achterdek wat op het maindek half open was en redelijk beschut. Zo kon ik goed het geweld van de zee zien. Midden op een oceaan gaf dit nog een extra dimensie. Angst heb ik dan ook niet echt gekend.    

Op 22 juni 1966 heb aangemonsterd voor mijn eerste reis met het ss  Maasdam. Ik was als jongen civiele aangemonsterd wat in de praktijk neerkwam op Bell boy. Dit werk bestond uit het bedienen van de lift en de koperen bedieningshendel regelmatig met koperpoets schoonmaken. Daarnaast diverse werkzaamheden verrichten voor de pursers office zoals het rondbrengen van de Ocean Post, de dagelijkse krant die aan boord werd gedrukt. Hiervoor was een drukkerij voor in de boeg en werd bemand door een daarvoor aanwezige drukker. Tijdens mijn reizen was dit Gerard Parmentier. Een ongehuwde man die graag van een borrel hield. Hij was van het soort ’ruwe bolster , blanke pit’’.

In zijn vrije tijd was hij dan ook regelmatig aardig aangeschoten. Hij had zich ook opgeworpen als mijn beschermer, dit had hij beloofd aan mijn moeder toen hij mij thuis kwam ophalen om voor de eerste keer naar de Maasdam te gaan. Hij heeft zich daadwerkelijk eenmaal in de strijd geworpen voor mij.

Ik deelde een hut met een Duitse collega van een jaar of 25 die werkzaam was in de bediening. Op een avond ,ik lag al reeds te slapen in mijn kooi, kwam hij dronken de hut in en begon mij lastig te vallen door bij mij in de kooi te willen kruipen. Hier zat ik niet op te wachten maar hij bleef maar aandringen en werd handtastelijk. Ik kon uit de hut komen en heb toen Gerard (de drukker)geroepen. Deze kwam onmiddellijk en heeft met niet mis te verstane bewoordingen duidelijk gemaakt dat hij met zijn poten van mij af moest blijven en als het nog een keer voorkwam, hij alle hoeken van de hut te zien kreeg. Dit bleek afdoende te zijn, want ik ben daarna nooit meer lastig gevallen.

Tijdens een van de reizen werd de dienstdoende decksteward ontslagen wegen dronkenschap tijdens werk. Hij kreeg hut arrest en is de eerst volgende haven van boord gegaan om naar Nederland terug te keren.

Op deze reis was ik assistent van deze dek steward. Mij werd dan ook opgedragen zijn taken

over te nemen en dus al de werkzaamheden alleen te doen. Zoals het verhuren van de dekchairs met eventueel een kussen en deken. Dit gebeurde op het promenadedek buiten en daar was verder geen purser bij aanwezig. Mij was door de ontslagen dek steward geleerd hoe er verdiend kon worden aan het verhuur van de stoelen.

De passagier kwam, op de dag van vertrek, naar het promenadedeck om zijn stoel te huren voor een bedrag van 5 dollar en te reserveren en voorkeur aan te geven waar hij of zij wilde zitten.

Voor de betreffende passagier werd dan, middels een daarvoor door de purser uitgereikt bonnenboekje een naam strip gemaakt , welke dan in een metalen venstertje, wat boven aan de rugleuning bevestigd zat, geschoven.

De enige controle werd gedaan bij afrekening met de purser aan de hand van het officiële bonnenboekje.

Door naast dit bonnenboekje een eigen bonnenboekje te gebruiken, kon op die manier de purser om de tuin worden geleid voor wat betreft het juiste aantal verhuurde stoelen (gemiddeld per reis 150). Uiteraard moest ik het wel in goede verhouding (5op 50 stoelen)doen en niet te inhalig zijn. De naamkaartjes van de door mij beheerde stoelen, verwijderde ik iedere avond wanneer de stoelen werden opgeruimd. De volgende morgen plaatste ik de naamkaartjes dan weer terug in de stoel.

Ik stond er totaal niet bij stil dat ik het risico liep om bij ontdekking ontslagen te worden. Ik vermoed dat de purser wel wist dat dit gebeurde maar het wel prima vond, zolang het niet de spuigaten uit zou lopen.


Tijdens deze reizen maakte ik  kennis met 2 soorten passagiers, toeristen en de emigranten.

Dit waren voornamelijk Europeanen uit west Europa die hun geluk gingen zoeken in Canada.

Vanuit Canada gingen o.a. de spijtoptanten mee terug naar Europa. Europeanen die terugkeerde naar hun geboorteland na teleurgesteld te zijn in hun verwachtingen in Canada.

Ook was een van de reizen een overtocht met als eindbestemming New York.

Onze passagiers  bestonden voornamelijk uit  Amerikaanse toeristen die in Europa hun vakantie hadden sdoorgebracht.


Aan het eind van iedere reis werd er door de bemanning een crewshow opgevoerd voor de passagiers.


Dit leek mij wel leuk en op mijn 4e reis, met als eindbestemming New York, mocht ik samen met twee oudere collega's een acrobaten act opvoeren. Dit was niet van een hoogstaande kwaliteit maar de passagiers vonden het leuk en aangezien de meeste passagiers Amerikanen waren en deze dol waren op show en actie , viel dat in goede aarde. De zaal zat dan ook bomvol tijdens het optreden.


Na 4 reizen op het ss Maasdam was de basis  gelegd om te genieten van alle facetten van het varen en werken op een passagiersschip.

deze 4 reizen met dit schip hebben er tevens voor gezorgd dat ik de gewenste zeebenen had gekregen. Gelukkig ben ik nooit zeeziek ben geweest.

Dit was blijkbaar voor personeelszaken rede genoeg om mij te laten aanmonsteren op het ss Rotterdam.