Hersenkronkels

Hersenkronkels

Hersenkronkels

'Oké, dank je.' Ik hang de telefoon op.
'Wat?' vraagt Peter bezorgd.
'Het is zover. Vandaag gaan ze Willem uit zijn coma halen.'
'Oh wauw. Spannende dag!'
Dat is zacht uitgedrukt. Met mijn team van honderden artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en specialisten heb ik vorige maand 's werelds eerste hersentransplantatie uitgevoerd. Willem kan de eerste mens zijn die met de hersenen van een ander verder leeft. Ondanks alle onderzoeken, testen en theorieën, weten we niet zeker hoe Willem hieruit zal komen. Zal zijn dementie inderdaad teruggedraaid zijn? Heeft hij dankzij de jonge gezonde donorhersenen weer de mogelijkheid om nieuwe herinneringen te maken en vast te houden? Zal hij met deze hersenen zelfs zijn oude herinneringen weer boven kunnen halen?

Mijn gedachten dwalen af naar het jonge meisje dat de hersenen gedoneerd heeft. Wat een zwaar maar moedig besluit van haar familie. Hoe het meisje precies is omgekomen, is nog niet duidelijk. Het slepende proces van de onopgeloste moordzaak moet ondraaglijk zijn voor haar ouders. Hopelijk kan goed nieuws over Willem hen een beetje kracht geven.

Willem opent zijn ogen en lijkt de artsen te begrijpen. Hij beweegt de juiste arm als dat gevraagd wordt. Tegen de verwachting in, spreekt hij ook gelijk zijn eerste zinnen: 'Het was oom Frank. Hij zou me zijn nieuwe puppy laten zien, maar er was geen puppy.'