De schoenen naast de mat

De weg van de schoenen

De schoenen naast de mat

Ze sluit de deur. Naast de mat staan de schoenen, die laag na laag herinneringen oproepen. Soms slijt er een hoekje, soms poetst ze iets weg. De oude nieuwe schoenen, die ooit geduldig in de winkel lagen tot iemand ze op zijn pad zou dragen. Grote verwachtingen, alles was mogelijk. Volgens de verkoper had ze ermee naar Amerika kunnen lopen. En terug.

Ooit waren verre bestemmingen haar droom. Haar schoenen zouden haar bergen op duwen. Bossen laten doorkruisen. Moerassen over leiden. Haar leven in een rugzak en een glimlach om haar heen. Nu wil ze nergens heen. Alleen maar rechtdoor, zonder bestemming, zonder achterom te kijken.

Ze trekt ze aan. Houterig, de veters glijden soepel door de gespen en het leer kraakt genoeglijk. Een ferme ruk, een knoop, een strik, een knoop in de strik. Onwennig komt ze overeind en zet twee, drie stappen. Ze klossen, voelen als lood. Ze zijn haar te groot. Ze kijkt in de spiegel. Misschien groeit ze er nog wel in.

Ze bukt opnieuw en trekt het kaartje van de rechterschoen. Dan opent ze de deur.
Vallend stof