DE LAATSTE KEER...

WEERSPIEGELING DER VERBINTENIS...

DE LAATSTE KEER...

Het is inmiddels 2019 en helaas jij, jij bent er niet meer.
Wat ben ik ontzettend dankbaar voor die ene, maar tevens allerlaatste keer.

Jouw verhalen, over verre reizen naar landen waar veel mensen nog nooit zijn geweest
en alleen maar van hebben gehoord, leven nu…in mijn gedachten voort.

Je vertelde mij ook over die oneindig verre horizon,
op jouw rouwkaart werd hier zelfs over geschreven.
Jij vertelde mij over de souvenirs, 
die je aan je vrouw en aan de kinderen uit de straat had gegeven.

Over het best wel lang van huis zijn,
jouw uniform en het absoluut bijzondere leven aan boord.
Over dansen en lekker eten, maar ook over hoe relaties werden verstoord.

Jij was zo super trots, jij was een chief engineer 
en weet je; ik was erbij toen je aan boord ging voor de allerlaatste keer.

Jouw geheugen was jou reeds langere tijd, beetje bij beetje aan het verlaten, 
maar over stoomschip ‘Rotterdam’ wist jij echter altijd wel te praten.

Ik ervoer een soort van verbintenis.
Een verbintenis zoals het tussen twee zielen vol van liefde onverwoestbaar sterk kan zijn.
Ik ervoer gemis, vreugde, leven, maar ook pijn.

De laatste keer, die ene allerlaatste keer…
zette jij je voet aan boord en daarna nooit meer.


Ter herinnering aan een man om nooit te vergeten!


Mijn eerste bezoek, bleek jouw laatste…”