Een vlaag van herinnering

Een vlaag van herinnering

Een vlaag van herinnering

‘Ik ben zo terug! Er ligt een broodje met kaas op het aanrecht.’

Ik staar een paar minuten naar het briefje op de tafel. Het handschrift is klassiek, zoals ik dat ook geleerd heb aan de Sint Jansschool te Velsen. Mevrouw Demmers zei toen dat ik voor mijn jonge leeftijd al piekfijn kon schrijven.

Afijn, deze zinnen zijn wel wat slordig. Gehaast bijna. Ik ben zo terug. Maar wie, wie is er zo terug?

De klok tikt bijna 4 uur aan. Mijn moeder werkt altijd tot half 5, zij kan het niet geweest zijn. Of misschien had ze een halve dag opgenomen? Als verkoopster staat ze de hele dag, dat is heel zwaar natuurlijk.

Ik loop naar het broodje op het aanrecht. Een vlieg lijkt zijn kleine pootjes te wassen. Boven mijn broodje notabene. Met een sierlijke boog gooi ik het met bord en al in de prullenbak.

Mijn oog valt weer op het briefje op de tafel. Ik vraag me af wanneer mijn moeder terugkomt. Hopelijk snel, want ik heb enorme honger.

Ik hoor de deur open en dicht gaan. ‘Moeder,’ roep ik terwijl ik naar de gang loop, ‘heb je boodschappen gehaald?’

Dan schrik ik. Van herkenning. Daar staat mijn vrouw, met tranen in haar ogen. Ik schaam me, want ik heb vandaag helemaal niet aan haar gedacht.