Wolfsogen

Wolfsogen - Finalist #MicroSpel

Wolfsogen

Dat is het dan. Het moment is er weer en je moet op. Nog even en de schijnwerpers springen aan. Je kunt de warmte van de lampen al voelen, net als de zuurstofloze lucht van een slecht geventileerde ruimte. Je bent er bijna.

Nog een klein stukje.

Dertig paar ogen, blauwe, groene, grijze en bruine, staren je aan. Je haalt diep adem. Door je neus, zodat ze het niet zien. Als het krijtje met een piepend geluid over het bord glijdt, zeg je dat jullie vandaag beginnen met rekenen.

De klas zucht.

Glimlachend draai je je om en verzeker je jezelf ervan dat ze je alleen maar als volwassene zien, dat ze nog zwart-wit denken, maar tussen die lamsogen zitten minstens een viertal en misschien wel een zestal wolfsogen, die je zwakheden er precies weten uit te pikken.  

Je herinnert jezelf eraan wat je mentor heeft gezegd: Zodra je voor de klas staat, speel je een rol. Had je maar geweten hoe zwaar het spel je zou vallen. Hoe moeilijk het is te vergeten dat je zelf jarenlang weggedoken aan het achterste tafeltje hebt gezeten, nauwelijks durven ademend uit angst dat ze je zouden opmerken.

En ze zijn er nog steeds. Je bent misschien ouder geworden, maar ze zijn er nog steeds, kwelgeesten in de gedaanten van kinderen.

Je begint aan de rekenles en begint af te tellen. Nog drieënhalf uur tot de bel gaat.