Wij

De onopvallendheid van blauwe plekken

Wij

Bloed

verlaat de zolen

van mijn voeten

sijpelt zachtjes langs de rand

Met gebroken handen

voel ik

het einde van wereld

een oneindigheid aan

wind, gras, bergen, wolken

Met gesloten ogen kijk ik

naar alles wat er nog zal zijn

zonder ons

En ik lach

gebroken

spreid mijn armen wijd

van puur geluk

Wij hebben elkaar misschien

 Verscheurd

Gegeten

Uitgespuugd

 

Maar dit

Dit is oneindig  

Nu