De like-schouwer

De like-schouwer

De like-schouwer

Het was avond, sprankje wind, zuchtje maanlicht, een uur of elf, geen ruk op tv, ach… wat boeit het eigenlijk.

Ik was bezig mijn tanden te vijlen en schrok mezelf een bosje aambeien toen ik een gestalte achter me in de spiegel zag. Het was een donkere gestalte. Dat kon ik opmaken uit zijn zwarte kleding. Zelfs bij navraag bleek dat te kloppen.  Ook droeg hij een zwarte zonnebril. Dat vond ik raar. Ik raakte geïntrigeerd en was blij dat ik dat woord eindelijk in een verhaal kon gebruiken.

‘Wie bent u?’ vroeg ik vol #microangst.

‘Ik ben de “like”-schouwer,’ sprak de man met een licht Haags accent.

‘De lèkschâhwâh?’ herhaalde ik en moest ervoor waken mezelf niet te bezeiken van het lachen.

‘Ja, bijbaantje hoor,’ vervolgde de man met schroom die als gloeiende tomatenketchup van zijn gezicht afdroop.

Hij raapte zijn waardigheid bijeen en vervolgde zijn verhaal.

‘Ik controleer de likes op internet en vooral hoe deze zijn verworven. Ik kan niet anders zeggen dan dat u er nogal creatief mee om bent gegaan. Nepprofielen, auto-liking, vriendendiensten, copyrighted omslagfoto's, zelfs chantage…  , ’

Terstond begreep ik dat hij met zijn zonnebril mijn duistere kant had gezien. ‘Ik heb hier met een professional te maken,’ dacht ik.

‘Ok, wat nu,’ stamelde ik angstig, hopend met tweemaal het maandwoord in één verhaal  hoger te kunnen scoren.

‘Je krijgt een writers block,’ sprak hij en boeide me ondertussen vast aan het betonblok dat hij heimelijk had klaargezet.

Voortaan typ ik dus noodgedwongen met mijn neus.