Te laat

Reykjavik

Te laat

Over 5 jaar loop ik ergens rond in Reykjavik. Of misschien ben ik wel een beroemde podiumdichter geworden. Over 5 jaar denk ik aan dit moment. Aan haar. Aan dat ik niet wist dat ik gestoord ben. En zij wist dat ook niet. Dat we elkaar daarom steeds maar niet begrepen.

Over 5 jaar gooi ik mijn sleutels op de fruitschaal en kus ik mijn vrouw welterusten. Over 5 jaar zit ik op de rand van mijn bed en denk ik aan dit moment. Aan hoe zij daar nu maar stilletjes ligt en elke minuut minder en minder te onderscheiden is van de koude decemberlucht om haar heen.

Wisten we nu maar dat ik gestoord ben.

En nu ik mijn standaard uitklap en mijn stalen ros aan de kant zet, zij opschrikt uit haar eenzame vervoering en ik naar haar toe loop, denk ik dat ik mezelf ga stukmaken. En haar ook. Maar in mijn verdediging: ik weet nu nog niet dat ik gestoord ben. En zij ook niet. Anders deden we wel meer ons best om te begrijpen, in plaats van om ons heen te grijpen. Telkens naast.

Als ik dat wist, dan liep ik over 5 jaar met haar rond in Reykjavik. Klapte zij het hardst in de zaal als ik mijn schrijfsels voordraag. Kuste ik haar welterusten.

Nog 5 stappen de tijd om mijn toekomst te veranderen.
Er is niemand om ons heen.
Toch lijkt het wel of Iedereen weet waar we heen gaan behalve wij.