Muziek

Muziek

Muziek

Gisteren vloeiden de woorden uit mijn pen. Een kracht die ik herkende maar nooit heb gezien liet mijn hand dansen boven het papier. Alsof het ritme van de zinnen door alle zintuigen als muziek werden geïnterpreteerd en mijn verstand geen andere keuze had dan zich de hele nacht mee te laten voeren door zoveel feestelijk geweld. Impulsen in overvloed, wat was het leven mooi.

Vandaag bekruipt mij een sensatie die ik niet ken, maar wel heb gezien. In de gebroken reflectie van mijn ogen in de spiegel. Vergrote pupillen, een ooglid dat trilt. Bloedvaten die als bliksemschichten over een vergeeld sneeuwlandschap schieten. Is dat hoe een gebrek aan inspiratie eruitziet? Ik weet het niet. Misschien moet ik meer slapen. Of minder nadenken.

Maar wat als mijn gedachten ooit wegsterven? Of de spieren in mijn hand niet meer reageren op de commando’s van mijn brein? Als de woorden zijn opgebruikt, en zon, water, wind noch donder mij de energie geven die nodig is om het inkt uit de vulling van mijn pen te persen? Misschien kán ik dan niet eens meer slapen of nadenken.  

Zou het vanzelf goedkomen? Ik denk dat ik niet zou wachten. Ik zou zoeken naar mijn redding. Graven in mijn duisterste fantasieën. En afreizen naar mijn vrolijkste herinneringen. 

Ik denk, dat ik dan dáárover zou schrijven. Met de oren gespitst. Op zoek naar muziek.