Ne me quitte pas...

Ne me quitte pas...

Ne me quitte pas...

Je ademhaling is machinaal… de hartslag piept.

Ik bekijk je gezicht in het halfduister. Groeven vormen ravijnen in dit schaarse licht, alleen je kraaienpootjes lijken nog onaangedaan door dit leven. Daaraan herken ik je, de rimpeltjes vormen de groeven van de grammofoonplaat die we samen opnamen. Vijftig jaren op de playlist. Niet allemaal top-40, maar echt van ons.

Zijn we nu bij het laatste nummer?

Je borst gaat op en neer op het ritme van de machine, je levenskracht komt nu van buiten. Als de stroom uitvalt… komt er dan alarm? Komt er iemand helpen? Ik sluip naar de machine. Golfslag van bestaan danst op het scherm, pieken en dalen, het ritme van leven zo lang het duurt. Geen rode lampjes, nog niet.

Stel je voor…

Ik verstijf bij die gedachte. Rode vlakjes, HEART FAILURE, onregelmatig gepiep, verstilling van de golven op het scherm totdat alles op nul staat. Weg… mijn leven verlaten…

“Ne me quitte pas,” zing ik zachtjes voor me heen. Je houdt van dit lied. “Tuurlijk niet,” lachte je altijd als ik het voor je speelde, “hoe zou ik kunnen?” Je zei het ook weleens zonder lach, maar wel met de diepere blik van vergeving.

Zou je me horen? Zou je dan nog even blijven? Mijn hart knijpt samen, druk op mijn middenrif breidt zich uit. Nu nog twee levens…

Zweet breekt me uit. Waar ben ik banger voor? Jouw dood? Of mijn leven daarna?

Ne me quitte pas…