Een geheim uit liefde

Een geheim uit liefde

Een geheim uit liefde

De inhoud van de brief dringt langzaam tot me door. De brief aan mama viel uit een boek. Mama is er niet meer. Kan het kwaad? Ik voel me een voyeur als ik de brief lees. Een romantische brief, dat had ik niet achter papa gezocht. Ik kijk naar papa die slaapt in het bed in de woonkamer. Hij slaapt nu meestal, moe van het ziekbed. Ik lees de laatste zinnen. Liefs, Bert. Wie is Bert? De datum? Vlak nadat ik op kamers ging. Papa kreunt. Als betrapt, stop ik de brief weg.

‘Wil je wat drinken?’

Ik bevochtig zijn lippen met een wattenstaafje. In mijn hoofd spoken de gelezen woorden. Papa opent zijn ogen. Ik heb moeite hem te verstaan.

‘Wat is er?’

‘Niets.’

‘Er is wel iets.’

Papa wist het altijd als er iets was.

‘Vertel.’

Zijn ogen helder, alsof hij even zijn pijn niet voelt. Ik weifel.

‘Ken je Bert?’

‘Dat is het dus. Een brief? Mama heeft ze allemaal weggegooid.’

‘In een boek.’

‘Je mocht het niet weten,’ papa ademt zwaar. ‘Maar misschien is het wel beter zo.’

Ik zwijg.

‘In meer dan vijftig jaar kan er iets gebeuren. Ik vond toen ook een brief en begreep dat mama me meer dan ooit nodig had, toen je uit huis was gegaan.’

Zijn ogen vallen weer dicht. Ik streel zijn voorhoofd, als was hij mijn kind. Net was hij nog even mijn zorgzame vader. Ik verscheur de brief. Hij heeft nooit bestaan.