Een man van weinig woorden

Een man van weinig woorden

Een man van weinig woorden

Volgende week maandag zal het exact twee jaar geleden zijn dat ik aan het graf van mijn broer stond. Onder dikke pakken donkere wolken, de lievelingswolken van mijn broer, namen familie en een paar vrienden snikkend afscheid van een getalenteerde jongeman van 28 jaar. Altijd netjes in het pak, altijd met een boek op zak, altijd in zichzelf gekeerd. Ook al was hij een volwassen man, hij bleef bij mijn moeder wonen en had haar onwezenlijk lief. Zonder alsjeblieft of dankjewel hielpen ze elkaar dagelijks uit de nood.
De voorbije twee jaar is zijn kamer onaangeroerd gebleven. Mijn moeder kon geen stoel verplaatsen, geen boek verleggen, geen sok in de was doen. Alles bleef zoals het was. Tot drie weken geleden ze het huis definitief verkocht. Ze kon de ondraaglijke leegte van die ene kamer niet meer aan. In elke uithoek van het huis was hij afwezig. Een gemis die letterlijk haar adem benam.
Aan mij werd gevraagd zijn kamer leeg te maken. Een envelop als bladwijzer was aan het verdrinken in het boek De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch. Met trillende vingers opende ik de envelop. Ik vond een brief. Typisch mijn broer.