De Kloof

De kloof #MicroBrief

De Kloof

Mijn pen blijft zweven boven het papier. Zoekend naar de juiste woorden.
Zachtjes raakt hij het papier even aan. Een stip verschijnt.
De eerste aanzet van een letter. Het begin van een woord, een zin, een brief.
Twijfel, angst, onzekerheid vullen mij. Ik trek de pen omhoog.
Wil hem weer terug zetten op het papier.
Hij zweeft opnieuw boven het papier. Twijfel, leegte, verdriet.

Ik staar naar de lege bladzijde, naar de lege regels die wachten om gevuld te worden met woorden.
Woorden. Mijn hoofd zit er mee vol. Ze tollen rond, ze buitelen over elkaar. De woorden.  Ongeordend. De zinnen, ik raak ze kwijt.

Jij raakt mij kwijt. Dat was wat ik schrijven wilde.
Maar hoe schrijf ik dat ik bij je weg ga? Dat het over is, voorbij.
Dat is met geen woorden te bevangen.
Voel mij al jaren als een bloem die langzaam haar blaadjes verliest. Die verdort en wegkwijnt.

Ik hoor hier niet. Jij bent er niet. Al jaren ben ik je kwijt.
De afstand die zich tussen ons wurmde werd een kloof. Ik kijk erin. Staar in de diepte.
Ik kijk omhoog, naar jou. Onoverbrugbaar ver. Ongrijpbaar. Ongelofelijk. Ongelukkig. De woorden buitelen nog steeds over elkaar.
Weer gaat mijn pen naar het papier. Ik ga, zijn de woorden die er komen te staan. Wie zegt dat een brief meer moet zijn dan twee woorden?

Ik leg mijn pen neer, pak mijn jas en stap de deur uit. De lege bladzijde van mijn nieuwe leven in.