Lunchtrommeltje

Lunchtrommeltje - #MicroBrief finalist

Lunchtrommeltje

‘Nee, daar ben ik het niet mee eens.’
Ik kijk naar buiten, de zon lonkt en onze nieuwe collega begint de hele discussie opnieuw. Hij weet nog niet dat het geen zin heeft om tegen voorgenomen besluiten van onze directie in te gaan. Mijn gedachten dwalen alvast weg naar het weekend. Misschien naar het strand. Uitwaaien langs zee, strandtentje voor de lunch, ’s avonds vrijen.
Stoelpoten schrapen. Snel sta ik op, pak mijn stukken en loop naar mijn bureau. Mijn maag rommelt en ik zie dat de vergadering bijna een uur uitgelopen is. Ik leg mijn stukken neer, pak mijn lunchtrommeltje en voeg mij bij mijn collega’s op het terras bij de kantine. In mijn trommeltje vind ik een briefje:

Wie is toch die verleidelijke vrouw
die in de stroom haar blanke voeten wast
de volle maan tussen de wolken
o ver zo ver is onbereikbaar
(Xie Lingyun)

Ik voel mijn mondhoeken omhoog gaan en mijn hart wordt week. Na al die jaren weet mijn lief mij nog altijd te verrassen met bijzondere briefjes bij mijn boterhammen. Ik neem een hap en vergeet te kauwen, hij was vanochtend al weg toen ik mijn lunch in het trommeltje deed. Mijn wangen worden warm en mijn hart roffelt. Ik kijk om mij heen. Mijn collega’s lachen, praten en eten zoals ze iedere middag doen.
‘Gaat het wel met je?’ Mijn collegaatje naast mij kijkt bezorgd.
Ik knik, strijk het briefje glad en stop het in de zak van mijn rok.