1. Amy, Utrecht, eind november

Mocht mijn leven een andere wending nemen

1. Amy, Utrecht, eind november

Sinds gisteren praat ik niet meer. Elk woord dat ik zou zeggen is zinloos, want niet tegen hem. Ik wil mijn woorden opsparen, mooi, lelijk, saai, lief, boos, al mijn woorden. Tot ik hem weer zie.

Ken je het gevoel van de eerste lentedag na een eindeloze grijze winter? Je voelt de zon op je gezicht, je hoort de vogels. En opeens geloof je er weer in. Je gelooft weer dat alles mogelijk is. Zo voelde ik me als hij naar me keek. Met zijn ogen op me gericht zag ik alles in het prille licht van de lente. Alles was zo mooi en alles was mogelijk.

Zo voelde ik me. Tot gisteren. Na weken zagen we elkaar weer. In een café dat hij uitkoos, op een moment dat hem uitkwam. Dat hij de condities bepaalt is iets waar ik me al lang geleden bij heb neergelegd. Hij was bleek, moe, ongeschoren. Liefdevol en gewond. Hij wist net zo goed als ik dat wat ging komen onvermijdelijk was. Hij kon niet voldoen aan mijn ultimatum. Zijn argumenten waren net zo voorspelbaar als het einde van het gesprek: zijn kinderen nog te jong, zijn vrouw die alle banden zou verbreken, het onbegrip van zijn familie. Ik had zijn zinnen van tevoren uit kunnen schrijven, maar voelde de wanhoop pas echt toen hij ze uitsprak. Ik ging weg, belde niet, appte niet. Thuis stapte ik zonder mijn kleren uit te trekken onder een gloeiend hete douche. Daarna pelde ik het natte goed af en rolde me zonder af te drogen in mijn dekbed. Zal hij ooit echt begrijpen wat hij met me gedaan heeft?

Nu is het weer dag, en zwijg ik. Ook al kent mijn hoofd de afloop van dit verhaal, mijn hart houdt hoop. Ik kleed me aan en stap naar buiten. De kraag van mijn jas hoog, mijn blik naar binnen. Bij de bushalte maak ik een uitgebreide studie van het onkruid tussen de stoeptegels. De buschauffeur krijgt een kort knikje. Ik kies een plekje achterin de bus. Naar het raam gedraaid en met mijn tas op de stoel naast me maak ik me zo onbereikbaar mogelijk. Mocht iemand het toch wagen in mijn buurt te komen, dan ga ik er vanuit dat mijn blik ervoor zorgt dat diegene zijn woorden alsnog inslikt.

2. Rens, Utrecht, eind november