Post

Post

Post

De oogst is mager. Een brief van een incassobureau en een van een deurwaarder.

Blauwe enveloppen, brieven van verzekeraars en aanmaningen vindt hij niet zo interessant, alhoewel hij daar ook een kleine vuilniszak vol van heeft staan in zijn schuurtje. Liefdesbrieven vormen de kroon op zijn verzameling. De gouden jaren daarvan liggen inmiddels ver achter hem. Wie stuurt er nu nog een handgeschreven brief? 

Vorige week had hij nog geluk, alhoewel het geen liefdesbrief was. Blijkbaar heeft een meisje uit de nieuwbouwwijk een penvriendin in Mexico. 

Hij doet de post van het incassobureau en de deurwaarder in de vuilniszak achterin het schuurtje. Daarin zitten de enveloppen die hij niet opent. Dan loopt hij naar een kastje toe. Keurig op datum gesorteerd staat daar 23 jaar aan handgeschreven brieven. Met zijn vingers glijdt hij erlangs. In mei 1998 scoorde hij een brief van een notariskantoor, met daarin het verzoek een erfenis bestaande uit een schilderij op te komen halen. De daaropvolgende brief, met de mededeling dat de opbrengst van de verkoop van het schilderij naar zwerfhonden in Roemenië is gegaan, doet hem elke keer weer glimlachen. 

Hij slikt als hij de brief ziet waarin een zoon al het contact met zijn vader verbreekt. De mooiste brief, een liefdesverklaring van een meisje aan haar beste vriend, ligt bij zijn bed. Hij leest hem elke avond voor het slapen gaan. 

De pauze is voorbij. Hij trekt zijn PostNL jas weer aan en gaat de wijk in voor het tweede deel van zijn bezorgronde.