Verdwenen stad

herinnering oma

Verdwenen stad

verdwenen stad

Rotterdam met je siloós en schepen

als havenstad blijf je de baas

want je hart en je ziel zal je houden

door de geur van je eeuwige maas.

Mijn oma kan niets meer herkennen

als zij in de binnenstad staat.

Ze zegt: "hiero ken het niet wezen,

ik denk dat ik daaro heengaat".

Ze zoekt naar de Hoogstraat van vroeger,

Hofplein en Coolsingel van toen

en dan hoor ik haar heel zachtjes mompelen:

"dat hadden ze niet motten doen".

Rotterdam met je siloos en schepen

als havenstad blijf je de baas

want je hart en je ziel zal je houden

door de geur van je eeuwige Maas

Zeg oma, er is weinig over

haast niets meer dat u nog herkent

want alles is bijna verdwenen

in dat brandende bombardement

Maar wij Rotterdammers, wij hebben

de hemdsmouwen steeds opgestroopt.

We blijven maar bezig met bouwen

en soms wordt er ook wat gesloopt.

Rotterdam, met je silo's en schepen

als havenstad blijf je de baas

want je hart en je ziel zal je houden

door de geur vab je eeuwige Maas...

Bovenstaand gedicht beschrijft een situatie die ik, als babyboomer

jaren geleden met mijn oma heb meegemaakt.

Ik denk dat veel van mijn generatiegenoten zich hierin kunnen herkennen

Vriendelijke groeten,

Pien Diske