Angst

Angst (#microangst)

Angst

Ik ben niet bang.
Heus niet.
Ik hoef me alleen niet zo nodig te bewijzen, zoals jij dat blijkbaar wel moet.
Waarom anders zou je van een brug de diepte in willen springen? Een elastiek aan een tuig om je enkels moet voorkomen dat je echt valt, maar vooraf teken je ervoor dat als het elastiek knapt, of niet goed bevestigd blijkt, of te lang is, en als jouw prachtige, kwetsbare lichaam dan op het scherpe gesteente daar beneden te pletter smakt -
Je lacht mijn zorgen weg, maar als het echt zo veilig zou zijn als jij beweert, lieten ze je toch niets tekenen? En dit is één van de minst krankzinnige dingen die je doet.

“Ik ben nou eenmaal een thrill seeker,” is je verklaring.
Je kruipt veilig in mijn armen en ik klem je vast, alsof de druk van jouw borst tegen mijn borst het schrijnen weg kan nemen van de wetenschap dat dit - dat wij - niet genoeg voor je is.
“Je kan ook een keer mee gaan,” plaag je.
“Ik kijk wel uit.”
Je lacht vertederd.
“Schijterd.”
“Ik ook van jou.”
Ik laat je los. Ik moet wel.
En jij stapt op je motor, op weg naar je volgende kick.

Ik ben niet bang.
Heus niet.
Ik ben zelfs dapperder dan jij.
Want als ik midden in de nacht anoniem word gebeld, als hardnekkig gerinkel me wekt, en als mijn maag zich dan omdraait omdat ik merk dat jij niet naast me ligt -
Dan neem ik op.